Afgelopen maandag kwam De Nieuwe Reporter met een uitgebreide analyse van de nieuwe e-reader van Amazon, de Kindle 2. Met een e-reader kun je de krant lezen zonder hem uit te printen of op papier in de bus te ontvangen.  De Kindle 2 doet volgens De Nieuwe Reporter wat ouderwets aan. “Monochroom scherm, geen touch screen, geen sociale media-component, weinig interactieve mogelijkheden of opties om de content te personaliseren”.

Mijlpaal

De Nieuwe Reporter is uiteindelijk toch positief over het ding. “Het heeft zeker zijn tekortkomingen, maar de reader is desalniettemin een mijlpaal die vergelijkbaar is met de introductie van de iPod.” Er wordt meteen bij gezegd dat dat waarschijnlijk overdreven is, maar toch kan de schrijver zich voorstellen nooit meer een papieren boek te kopen.

De originele Kindle uit november 2007 (links) en de nieuwe Kindle 2 (rechts)

Nu koop ik al geen papieren boek meer sinds ik een abonnement op de openbare bibliotheek heb, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om die mijlpaal en die iPod. Want de massaproductie van een elektronische e-reader mag dan een mijlpaal zijn, de introductie van de Kindle is nog niet de introductie van de iPod. Toen Apple de iPod lanceerde, bestonden er al mp3-spelers. Wat de iPod onderscheidde van bestaande muziekspelers was naast de immens grote harde schijf toch vooral zijn looks.

Lelijk

Dat de Kindle zo lelijk is dat je er als normale consument niet mee gezien wil worden is dus geen bijkomstigheid, het staat het succes van de e-reader in de weg. En dat is jammer, want een goede e-reader is voor de toekomst van de krant zeer belangrijk. De redactie van Amerikaanse krant The Detroit News beseft dat gelukkig maar al te goed. De krant gaat een partnership aan met het bedrijf Plastic Logic dat een e-reader maakt waarmee je wel gezien wilt worden in de trein.

De reader van Plastic Logic laat nog steeds alleen maar stilstaand beeld in grijstinten te zien. Maar dat maakt niets uit. Het gaat er bij een e-reader om dat je tekst goed kunt lezen zonder dat je last van je ogen krijgt.  Belangrijk is dat het een touch screen heeft, waardoor er geen lelijke knopen op het apparaat zitten. Het belangrijkste onderdeel van de reader, het scherm, is een stuk groter dan bij de Kindle.

Oordeel zelf

Wat heb jij liever? Ik zou wachten tot de onderste in 2010 beschikbaar komt. Zolang nrc.next niet te downloaden is als pdf, heb je er toch niets aan.

Nog toekomstiger

Maar het allerliefste wil je natuurlijk een flexibele reader waar je op kunt gaan staan:

De feiten

• Lees een zeer uitgebreide vergelijking van de Kindle 2 met de Kindle original
• Tien redenen om een Kindle 2 te kopen. En tien redenen om het te laten
• Bekijk de Kindle 2 in actie op youtube
• Bij een e-reader abonnement van NRC krijg je een andere e-reader, de Iliad
• Verwarrend? Bekijk een overzicht van alle op dit moment beschikbare e-reader

Dit artikel verscheen eerder op nrcnext.nl

In de Amstelkerk in Amsterdam wordt door journalisten, (hoofd- en eind)redacteuren van dag- en weekbladen, radio- en televisierubrieken, politici, belanghebbenden en onderzoekers gediscussieerd over het functioneren van de Nederlandse pers.¹ Maar werkt dat wel?

Mediajournalist en hogeschooldocent Theo Dersjant denkt van niet.  “Jonge mensen laten zich niet naar discussiezaaltjes slepen. En oude over het algemeen ook niet meer!” Dersjant vindt dat de discussie vooral  moet plaatsvinden in de vergaderzaaltjes van redacties, “de kraamkamers van de journalistieke mores”.

Tot die vergaderzaaltjes hebben wij als aankomende journalisten voorlopig nog even geen toegang, maar op het mediadebat zullen we aanwezig zijn. Om te laten zien dat we, jong als we zijn, soms best eens een discussiezaaltje willen bezoeken. En om te laten zien hoe het anders kan.

Niet dat we tegen livedebat zijn. In tegendeel : zonder livedebat geen liveverslag. We denken wel dat een livedebat aan effectiviteit wint als het ook plaatsvindt op het web. Een liveverslag is slechts één van de mogelijkheden. het doet recht aan de de dynamiek van het livedebat en stelt tegelijkertijd veel meer belangstellenden in staat het debat te volgen en er aan mee te doen.

1. Met in ieder geval Hans Laroes (NOS Nieuws), Willem Schoonen (Trouw), Arendo Joustra (Elsevier en voorzitter Genootschap van Hoofdredacteuren), Thom Meens (de Volkskrant), Carel Kuyl (NOVA), Jan Kriek (EénVandaag), Bertus Tichelaar (EO – Netwerk), Frits van Exter (Vrij Nederland), Frans Lomans (Panorama), Frits Wester (RTL Nieuws), Jan Geert Majoor (HDC Media), Jelle Broekroelofs (NCRV – Netwerk), Maaike Ruepert (AD), Daphne Koene (Raad voor de Journalistiek), Otto Scholten (Nederlandse Nieuwsmonitor) en vele anderen. Het debat wordt geleid door Margriet Vroomans (journaliste en presentatrice van TROS Kamerbreed en EénVandaag).

Lees verder op de website van De Nieuwe Reporter.

Een leuk voorbeeld van wat Richard Rogers the web as source noemt. Vroeger gebruikten we het web vooral als resource . Vrij recent is het idee ontstaan dat internet als bron kan fungeren voor nieuws over de wereld. Dat geeft aan dat de klassieke grens tussen echt en internet aan het vervagen is.

Het is misschien leuk om de derde manier van Rogers om het web te beschouwen op Publish2 los te laten : the web as object of study. Kan er zo veel vetrouwen ontstaan binnen een online netwerk dat journalisten op een geautomatiseerde manier hun bronnen aan elkaar gaan prijs geven?

Ik zie het niet meteen gebeuren. Project2 zelf ook niet. Daarom hebben ze een creatieve viralmarketing campagne opgezet. Een ouderwetse wedstrijd met nieuwerwetse middelen. In woord en/of (bewegend) beeld mag je de volgende slagzin afmaken  “I am the future of journalism because…”.

Er staan bij publicatie van deze blogpost maar liefst twee inzendingen online. Daaruit blijkt dat een goede pitch houden nog niet zo makkelijk is.  Zo legt Sherrill Fulghum uit dat zij de toekomst van de jouralistiek is omdat ze de tijd van haar lezers niet verspilt.  Ze doet dat alleen zo omslachtig dat je zelfs met de beste wil van de wereld haar betoog niet kunt uitlezen.

Maar goed, we leven in een beeldcultuur. Dat heeft Daniel Bachhuber beter begrepen. Daniel is een onvervalste modernist. Hij gelooft dat hij de toekomst van de journalistiek is omdat hij innovatief is en samenwerkt. Hij zit op Twitter en Youtube en streamt de video die we zien live vanaf zijn campus.

Wat je kunt winnen? Een baantje bij Publish2 en duizend dollar (als je de baan aanvaardt tenminste). Maar dat is niet alles. Ze zorgen er ook voor dat je inzending terecht komt bij “media companies, news organizations, journalism associations, and industry leaders who have their eyes on finding and grooming top talent.”

En dat is waar journalisten in Amerika op zitten te wachten. Want het is daar net als in Nederland niet zo makkelijk om een baan als journalist te krijgen. De recente golf van ontslagen in de media was zelfs zo groot, dat blogsoftware bedrijf Six Apart het TypePad Journalist Bailout Program heeft opgezet.

Dit noodprogramma voor werkeloze journalisten begon als een grapje, maar is uitgegroeid  tot een succesvolle en simpele viral marketing campagne.  Het programma bestaat er uit dat journalisten gratis een blog krijgen van Six Apart. Inclusief wat marketing daar omheen. Zodat ze onafhankelijk van een werkgever kunnen investeren in hun status als journalist.

De virals van Project2 en Six Apart zijn grappig, maar het is nou ook weer niet een heel erg goed teken dat ze zijn gebaseerd op de werkeloze journalist. Blijkbaar is dat een serieus probleem in het land van de vrijheid. Aan de andere kant bieden beide virals ook hoop: Je kunt je met behulp van nieuwe media onafhankelijk van een werkgever ontplooien als journalist door als een zelfstandig minimedium te opereren. Daarbij kun je met behulp van diezelfde nieuwe media met je lotgenoten samenwerken door bijvoorbeeld links uit te wisselen.

Zo komt alles toch nog goed.

Radio 1 noemt zich een nieuws en sport zender, maar doet er nog van alles ernaast. En dat terwijl je je al kunt afvragen of nieuws en sport zo’n fantastische combinatie is. Radio 1 mikt volgens Schaepman niet zozeer op meer luisteraars. De zender probeert vooral bestaande luisteraars langer vast te houden. Daarbij wil Schaepman niet het brede profiel van Radio 1 verliezen. Dat hoort volgens hem nu eenmaal bij een publieke zender.

Dat is jammer, want dat brede profiel is nu juist het probleem. Radio 1 kent relatief veel afhakers. Luisteraars schakelen op een gegeven moment gedurende de dag over naar een andere zender omdat dat wat ze horen hun niet bevalt. Ben je geïnteresseerd in de actualiteit, wordt je ineens twee uur lang lastiggevallen met geneuzel over hockey en tennis. Heb je net lekker Kunststof geluisterd. Een mooi lang interview met een interessante gast, begint BNN today je ineens aan te spreken alsof je twintig bent. En dat terwijl de gemiddelde leeftijd van de Radio 1 luisteraar 55+ is.

Je kunt niet iedereen bedienen, ook niet als publieke zender. Je moet keuzes durven maken. Maar daar is het omroepbestel niet voor ingericht. De op papier zo mooi klinkende diversiteit leidt in de praktijk tot grijze gezichtsloze radio. Omroepen moeten binnen één zender tot compromissen komen. En de voorziene concurrentie tussen zenders maakt zijn belofte ook niet waar. Radio 1 ziet zijn publiek naar Radio 2 overschakelen. In plaats van zich extra te profileren, probeert Radio 1 meer op zijn concurrent te lijken. Misschien komt het publiek dan terug. Gevolg: één grote eenheidsworst.

De discussie over de toekomst van de radio lijkt op de discussie over de toekomst van de krant. Mensen willen informatie on demand, zoals oprichter en oud-hoofdredacteur van BNR Nieuwsradio Michiel Bicker Caarten -in streepjespak en stropdas- tijdens het debat telkens herhaalt. Internet biedt daar het perfecte platform voor. Kranten en radiozenders zijn te langzaam en te generiek. Dat wil overigens niet zeggen dat ze sneller en toegespitster moeten worden. Elke zender en elke krant moet óf sneller óf toegespitster worden. Alleen internet kan het allebei tegelijk.

Niet alleen de vragen naar de toekomst van de radio en de journalistiek hetzelfde. Ook het antwoord is gelijk: NRC next. Laat de snelheid over aan het medium dat daar goed in is. Hou op net te doen alsof je neutraal bent. Durf te kiezen. En verwijs bij elk artikel of elke reportage naar je website. Dat wat je in de krant zet of uitzendt, is het topje van de ijsberg. Een etalage noemt Malherbe het. Een gids, zou ik zeggen. Daar hebben mensen behoefte aan. De televisiegidsen zijn niet voor niks de grootste tijdschriften in Nederland.