Het verschil in aanpak uit zich in de verschillen tussen presentatie van beide sites. Zo is Sharek een subdomein van aljazeera.com. iReporter heeft zijn eigen, niet CNN gerelateerde domeinnaam. iReporter heeft ook zijn eigen huisstijl en logo. Sharek gebruikt het logo van Aljazeera.

Het is niet voor niks dat het de bestaande grote journalistieke spelers zijn die burgerjournalistieke media oprichten. De bloggende burger fungeert voor hen immers als een niet aflatende stroom van informatie van de straat. Met een slimme redactieworkflow pik je zo de interessante content eruit en gebruikt die in je eigen medium, al dan niet letterlijk.

In Nederland is de meest succesvolle burgerjournalistike website die van de Telegraaf. Wat U zegt heeft welliswaar zijn eigen domeinaam, maar gebruikt de huisstijl van de Telegraaf. Iedereen kan zijn eigen weblog aanmaken op wuz.nl. De redactie pikt er interessante artikelen uit en plaatst die op de hoofdpagina van wuz.nl, de Telegraaf website of zelfs de krant.

WUZ bestaat in zijn huidige vorm nu een jaar. De website telt nu ongeveer 13.800 artikelen die op de hoofdpagina zijn geplaatst. Daarvan zijn er ongeveer 13.000 door burgers geschreven en ongeveer 259 door de redactie. (De onverklaarbare discrepantie van 541 geeft aan dat we de resultatenschatting van Google niet te letterlijk moeten nemen.)

Google lijkt aan te geven dat vooral veel mensen zich registreren als blogger op wuz.nl en dat er maar weinig wordt gepost op de blogs. Maar aangezien er 13.000 artikelen van de blogs naar de hoofdpagina zijn gekopieerd (vergelijk 1 met 2), kan het niet zo zijn dat er maar 961 artikelen op de blogs zijn gepubliceerd. Er lijkt dus vooral iets mis te zijn met de indexering van wuz.nl pagina’s door Google (of met mijn meetmethodes, kritiek is welkom).

In ieder geval is zeker dat wuz.nl meer artikelen aanbiedt dan Sharek. Daar kan ik namelijk maar één video vinden. En dat is geloof ik ook nog een voorbeeldvideo. Al is mijn ‘Arabisch’ nogal slecht, dus ik zou me ook kunnen vergissen.

(Eventueel kun je alles nog een beetje aandikken, ‘who allegedly had sex ‘ vertaal je bijvoorbeeld met ‘verkrachten’)

“De certificaten voor groene stroom zijn onderdeel van een nepsysteem. Er wordt geen kuub groene stroom extra door geproduceerd en dat weten de energiebedrijven ook”, aldus PvdA-Europarlementariër Dorette Corbey, die in het Europees Parlement pleit voor een beter systeem.

Waarom bestaat er eigenlijk zo’n certificaten systeem? De vraag naar groene stroom overstijgt het aanbod in Nederland. Om toch aan de vraag te kunnen voldoen kopen energiebedrijven zogenaamde groencertificaten in het buitenland. Deze groencertificaten worden uitgegeven aan bedrijven die groene stroom produceren, bijvoorbeeld Scandinavische waterkrachtcentrales. Wanneer een bedrijf groene stroom levert aan een huishouden levert het de groencertificaten weer in.

Omdat het aanbod van groene stroom in Scandinavische landen veel groter is dan de vraag, hebben bedrijven in deze landen certificaten over. Zij verkopen die certificaten aan energiebedrijven in landen als Nederland. Wanneer een Nederlands gezin dus groene stroom koopt, koopt zij in feite een certificaat dat staat voor stroom die bijvoorbeeld in Zweden is opgewekt. Zo draagt het gezin indirect bij aan de productie van groene stroom.

Het groencertificaten systeem blijkt echter op een aantal fronten niet goed te werken. Het Europese aanbod van groene stroom overstijgt de vraag zozeer dat de certificaten zeer goedkoop zijn. Het levert de bedrijven te weinig geld op om te investeren in de productie van groene stroom. Daardoor wordt verreweg de meest groene stroom opgewekt door bestaande centrales die toch wel stroom produceren, of zij nu onder het certificatensysteem vallen of niet. Er worden weinig nieuwe groene centrales bijgebouwd.

Er is echter een fundamenteler probleem. In sommige landen krijgen bedrijven certificaten wanneer zij groene stroom produceren, maar hoeven die vervolgens niet in te leveren wanneer ze groene stroom verkopen aan afnemers. Zij houden dus certificaten over en verkopen deze aan het buitenland. Deze certificaten staan voor groene stroom die al een keer geleverd is.

Corbey wil het systeem zo aanpassen dat consumenten ook echt bijdragen aan duurzame energie wanneer zij groene stroom kopen. Zij denkt dat het verbeterde systeem niet tot een prijsverhoging hoeft te leiden, zo staat op haar blog te lezen.

((Dit artikel is gebaseerd op een artikel in de Telegraaf, ‘Groene stroom is oplichting’. Het is een poging op basis van dezelfde informatie een artikel te schrijven dat informatief is en recht doet aan de feiten. Zie ook Groene Stroom ligt toch Genuanceerder))