Robert Buzink » te persoonlijk

Biecht.nl

Robert Buzink — Mon, 08 Oct 2007 21:55:24 +0000

Bij het kijken naar de Tegenlicht documentaire ‘Terug naar Turkije‘ herinner ik me ineens dat beschamende voorval, of niet eens een voorval, een moment eerder. Een moment dat ik liever vergeten was, maar een moment dat tot begrip heeft geleid en tot zelfinzicht. Een verhaal over een moment waaruit blijkt hoe normaal ik ben en hoe verkeerd dat is:

Ik liep over de Sint Anna laan, ter hoogte van de zeer middelmatige pizzeria Da Roberto, die ik, als hij ook maar in de buurt kwam van de kwaliteit van ‘the best place in town’ in de Koestraat, vast en zeker tot mijn vaste pizzeria had gemaakt. Vanwege de naam uiteraard. Maar dat terzijde. Ik had zojuist geld gepind bij de SNS bank, die daar toen nog was. Ik had het koud en was gehaast. Achter mijn rug probeerde iemand beleeft mijn aandacht te trekken ‘Meneer!’. Ik keek zonder vaart te minderen om. Een oude man van allochtone afkomst reikte zijn hand naar me uit. Ik keerde mijn hoofd weer om en versnelde mijn tempo. Even geen zin in gezeik.

Twee straten verder doe ik mijn bij de Giensch voor te veel geld gekochte lederen handschoenen aan. Althans de rechter. De linker moet ik verloren zijn. In een flits zie ik de man weer voor me. In zijn uitgestoken hand mijn handschoen.

Hoe moeilijk is het wereldburger te zijn, kosmopolitan (uitgesproken met zo’n vreselijk Nederlands accent). Drie jaar psychologie gestudeerd, vier jaar Cultuur en wetenschapsstudies notabene, sociologie, Saïd for god’s sake! En dan nog je hoofd wegdraaien voor degene die de moeite neemt te knielen en je handschoen op te rapen. Rare jongens, die blanke mannen.

Nette schoenen

Robert Buzink — Sun, 29 Apr 2007 22:00:08 +0000

Ik kan er even niet op komen, maar er is een term voor het modificeren van merkkleding. Tienermeisjes die hun Dr. Martins beschilderen, dat soort dingen. In navolging van die moedige dames heb ik de Salamanders van de overleden opa van Myga, mij overhandigd tijdens een emotioneel moment door oma, onder handen genomen.

Ik hou van leer, maar niet van frutsels en franjes (tenminste niet als ze aan mijn lijf zitten). Zeg nou zelf: een stuk beter toch?

Voor Na

En natuurlijk heb ik de franjes niet zomaar weggegooid.

Allemaal relatief oninteressant, ware het niet dat mijn pappa mij altijd al in Salamanders probeerde te wringen. Een van zijn stokpaardjes was zelfs dat als je eenmaal aan de Salamanders was, je nooit anders meer wilde. En daarom dus ook maar meteen de benen over elkaar:

Omdat een foto meer zegt dan verbale cliché’s over appels die van bomen vallen en zo verder.

liefde na auschwitz

Robert Buzink — Sat, 21 Oct 2006 22:20:52 +0000

En daar zit ik dan. Te kijken naar een scherm dat de directeur van het 33ste filmfestival vlaanderen afbeeldt, terwijl die twee zalen verderop een prijs in ontvangst neemt namens de regiseur van de winnende film. een prijs die hij zelf weggeeft. en dus zelf in ontvangst neemt: alles is 1 en de cirkel is rond.

hij leest nog wel een email voor van die de desbetreffende regiseur in al zijn goedheid onmiddelijk heeft verstuurd. niets dan lof vanavond. niets dan lof. ik ben zes maal aangesproken op mijn aanwezigheid tijdens het binnentreden van de zaal en het opzoeken van mijn plek. een keer vroeg een verantwoordelijke jongedame of ik alleen maar was gekomen om de zaal in staren. omdat ik stond te wachten tot de mensen die wel betaald hadden voor hun plaats, allen zaten. ik ben zo duidelijk mogelijk tegen haar geweest. ik woon in een stad maar iedereen mijn taal spreekt maar niemand mij verstaat. ik ben verliefd geworden op de stad en heb er alles voor over om haar taal te spreken. zo heb ik toch nog mij hart gevolgd, zoals iedereen te pas en te onpas beweerd. ik praat zoveel en mensen weten zo weinig. ik stort mijn dagboek notabene over de mensheid uit in een vloed van een ontelbaar aantal potentiele kopieen. en niemand die me kent. een en al drama vanavond. het fuckt met je hoofd, zo’n filmfestival. daar doe je het voor. je vraagt je af of niemand de ironie ziet van het kleurensysteem van de toegangspassen in combinatie met de eindfilm. het kost nu te veel moeite om het uit te gaan leggen. bovendien was verhoeven zelf er ook. ze hadden goed geoefend van te voren en het verliep allemaal soepel. bovendien had ik mijn boek. de film maakt een goede kans de publieksprijs te winnen. mensen zijn zo sentimenteel. Filme nach shoa sind noch immer da, Theodor, sie sind noch imer da. Het was een en al avontuur in de laatste dagen van de bezetting van nederland. mooie mensen zaten in het verzet of hoorden bij de duitsers, hoewel daar ook lelijke tussen zaten. je hebt twee soorten duitsers, de lelijke die echt slecht zijn en de mooie, die eigenlijk heel beschaafd zijn: echt a-ok. weer iets geleerd. soms ook wordt je familie uitgemoord, vooral wanneer je joods bent, maar daar reageer je constructief op. je gaat niet bij de pakken neerzitten. je gaat bij het verzet. en wordt verliefd. op een van de mooie duitsers uiteraard. liefde na auschwitz. verliefd worden nadat je familie is uitgemoord. mensen zijn rare jongens. vooral scenarioschrijvers. maar weet je wat het mooiste is, naast dat helden sterven in de strijd of het land gaan leiden na de bevrijding? dat alle echte slechterikken uiteindelijk gestraft worden. echt waar! het is echt gebeurd. ik was er zelf bij.

maar laten we vooral geen algemene conclusies trekken. gewoon het verkeerde moment, dat is alles. vandaag is gewoon zo’n dag waarop alles eindigt. je hebt zo van die dagen. de volgende dag begint dan alles weer. van voren af aan.

Maar kop op. het is feest nu en ze hebben me binnen zien komen. ondanks mijn omtrekkende beweging. we vieren het einde vandaag. en morgen kijken we tekenfilmpjes. het leven gaat verder. i’m going in!