Er zijn al jaren zoveel rare sexprogramma’s op televisie te zien, waarom dan nu ineens ophef over een film die 36 jaar oud is?

Ten eerste is Deep Throat extreem expliciet. Wat iedereen ook beweert, dit is geen soft porno. Niet explicieter trouwens dan pakweg Ken Park (2002) of Intimacy (2001), wel hariger. Maar dat laatste zal niet de prioriteit zijn van de Christen Unie. Niet in de voorkamer in ieder geval.

Dat zou een tweede reden kunnen zijn voor de ophef. De Cristen Unie beschouwt de publieke televisie als voorkamer (groot raam uitkijkend op de straat kant, geen gordijnen) en wil die netjes op orde houden, terwijl het in de commerciële achterkamer ‘hendig los geht’, zoals de katholieken hier bij de grens met Duitsland plachten te zeggen.

Waar de Christen Unie zich wellicht ook druk om maakt is de thematiek van anorgasmia waaraan de seks scenes in Deep Throat worden opgehangen. Linda Lovelace lijdt aan deze medische conditie. Ze houdt van sex maar kan geen orgasme krijgen (ze ervaart ‘tingles’, maar ze hoort geen ‘bells’). Ze bespreekt haar probleem met een vriendin. In hun zoektocht naar een oplossing creeëren ze menig, nu inmiddels standaard maar toen vrij originele, sexscene (orgies, verschillende standen, close ups, etc.). Dit natuurlijk allemaal met snor en zonder condoom. De film doorbreekt de maatschappelijke stilte rondom het vrouwelijke orgasme en moedigt vrouwen aan om op zoek te gaan naar manieren om een orgasme te krijgen.

Juist die thematiek van het vrouwelijke orgasme ligt in de christelijke traditie moeilijk. Seks is een manier om meer godsvruchtigen op de aarde te planten, genot is een vervelend bijverschijnsel. Helaas moeten mannen klaar komen om aan hun deel van de overeenkomst te voldoen en dat gaat gepaard met genot. Maar het genot van de vrouw is volkomen overbodig. Zij is in een wereld waarin voortplanting een bewuste, beschaafde en gelovige keuze en plicht is, eerder een constructiefout. Lust leidt maar tot overspel. En overspel is fout (het zevende gebod).

Een groter probleem met de film is de gegeven oplossing voor de orgasmische problemen van mejufrouw Lovelace. Want hoewel de film begint als een bevrijder van de vrouwelijke sexualiteit, verwordt ze na 22 minuten tot een typisch mannelijke natte droom. De psychiater/arts die Linda op aanraden van haar vriendin bezoekt ontdekt namelijk dat de oorzaak van haar probleem het ontbreken van een vaginale clitoris is. Vaginale clitoris, zul je je afvragen, zijn er nog andere clitorissen mogelijk dan vaginale dan? Jazeker, na wat speurwerk ontdekt Dr. Young de clitoris van Linda Lovelace. Zij zit niet in haar vagina, maar, je raadt het al, diep in haar keel.

De oplossing voor Linda’s anorgasmia is ligt dus niet bij het sexuele gedrag van de man of bij de, door de cultuur ingefluisterde, angst voor het orgasme in de psyche van de vrouw. Nee, de oplossing ligt besloten in een handeling die voor de man een ultieme vorm van genot is. Belangrijk onderdeel van de ultiemheid van dit genot is dat de man het volkomen passief ondergaat.

Zelfs in het beste geval, wanneer we ervan uitgaan dat de fellatio (zelf ook een burgerlijk-christelijk taboe) in dit geval staat voor de sexuele bevrijding in de vrouw van de ketenen der burger-taboe-cultuur, wordt de oorzaak bij de vrouw gelegd. Zij moet zich bevrijden van de ketenen die er nu eenmaal zijn, zij heeft een mannelijke arts nodig om haar dat duidelijk te maken. Deze man hoeft zelf niets te ondernemen, sterker nog hij kan lekker achterover gaan liggen terwijl zijn geringe inspanningen worden beloond met een fellatio! Het is de vrouw en niet de man die beter haar best moet doen.

Onthullend is het feit dat het orgasme dat Linda Lovelace natuurlijk krijgt terwijl zij haar bevrijder oraal bevredigd, onder andere verbeeld wordt met een mannelijke metafoor, die van de raket die opstijgt. Nog onthullender is Linda’s uitroep direct naar haar orgasme “O doctor Young, (..) you saved my life, I am a fullfilled woman now (..) i want to marry you, I want to be your slave” (31:56:00).

De bevrijding van de vrouwelijke seksualiteit is dus eigenlijk een nieuwe vorm van slavernij. Niet alleen heeft de vrouw een schuld bij de man te vereffenen omdat hij haar bevrijd heeft van haar, door hem zelf gecreëerde, slavernij, de bevrijding zelf is ook nog tegelijkertijd de vereffening van die schuld. Je maakt iemand tot slaaf, je bevrijdt die slaaf door haar in dienst te nemen en zij is jouw eeuwig haar vrijheid verschuldigd. Een vrijheid die dus geen vrijheid is, maar een nieuwe vorm van slavernij.

In de documentaire Inside Deep Throat (2005) vertelt Linda Susan Boreman (aka Linda Lovelace) dat zij mishandeld werd tijdens het maken van Deep Throat en onvrijwillig aan de film heeft meegewerkt. Voor haar beweringen dat ze bedreigd werd met een pistool zijn verder geen aanwijzingen, maar zeker is dat haar toenmalige man, Chuck Traynor, 1250 dollar ontving voor haar acteerprestaties en zich extreem dwingend en controlerend gedroeg.

Jammer genoeg heeft de Christen Unie het feministische argument niet gebruikt om de haar claim te ondersteunen dat Deep Throat niet op de televisie thuis hoort. En dat brengt ons, mijn geduldige lezers, tot de laatste mogelijke beweegreden van de Christen Unie om Deep Throat van de publieke televisie te verbannen. In samenhang met de documentaire Inside Deep Throat biedt het een helder inkijkje (zicht op de straat, geen gordijnen) in de keuken van de christelijk-burgerlijke praktijk van onderdrukking. Niet de naïeve jaren vijftig versie van voor de seksuele bevrijding, maar de onderdrukking die in die bevrijding zelf besloten ligt.

Google zet een grote stap richting vervanging van de desktop door online diensten. Je hebt eigenlijk alleen nog maar een browser nodig op je apparaat (of dat nu een pc, laptop, telefoon, mp3-speler of game console is) en een internet connectie. En een dadelijk een abonnement op de diensten van Google natuurlijk. Maar totdat we er allemaal verslaafd aan zijn, is Google documents gratis

Waarom zou de hand verlangen naar een vaas
die, als een hals, zich uitstrekt naar de hand
die haar wil slaan? En waarom wil de vaas
haar scherven naar de oppervlakte zingen
zodat de hand haar niet langer kan weerstaan?

Misschien droomt de vaas wel van de hand
een roos te maken, wil de hand op zoek gaan naar de vaas
om eindelijk de scherf te vinden
waarmee hij rozen uit zijn eigen pols kan slaan.

Raak me.
Raak me niet aan.

uit Zwerm, door Peter Verhelst.

Zwerm telt af. Zwerm telt af naar een einde der tijden dat ook weer voorbijgaat. Zoals alles, sterfelijk. Alles, behalve het verlangen van de mens naar zingeving. Zwerm zapt door het grote verhaal.  De korte flitsen van hollywood films en actieseries worden onderbroken door vreemde transmissies, afkomstig van de overheid of juist het verzet daartegen. Als het een al van het ander te onderscheiden valt. Zwerm is onmiskenbaar, en vergeef me het cliché,  een roman van deze tijd: de lezer krijgt een vermoeden van betekenis, maar blijft in verwarring achter.

“Tell me anything in the world that survived without making profit” (Directeur Philips India)

De armen zijn niet een sta in de weg voor de vooruitgang, maar een consumentengroep die tot nu toe over het hoofd gezien is:

Tegenlicht: De Laatste Markt (bekijk aflevering)

In de slecht onderhouden panden bloeien winkeltjes en andere kleine ondernemingen. Op de paar de Antwerpenaren na die de trein van de economische en sociale opleving van de wijk gemist schijnen te hebben en om 9.00 ‘s-ochtends in één van de bruine café’s hun eerste ‘pintje pakken’ na, lijkt iedereen bezig te zijn met iets, een doel te hebben in het leven.

De bloei van Borgerhout valt des te meer op wanneer je twee hoeken om slaat in de Aziatische wijk terechtkomt. Daar wordt eenieder die enigszins op een toerist lijkt aangeklampt door drugsrunners liggen in naar pis stinkende hoeken de slaapzakken en dozen klaar voor de nachtrust van junks en andere daklozen. Het lijkt wel of de gemeentelijke reinigingsdienst omkeert wanneer zij de grens van Borgerhout heeft bereikt. De Aziatische buurt is de afgelopen jaren duidelijk niet prioriteit geweest van de subsidiegever.

Wie op weg naar het centrum de Aziatische wijk doorstaat en doordribgt tot de Joodse buurt is verlost van tekenen van verval, maar ook bestolen van vrolijke straattaferelen en ander tekenen van leven. Wanneer de straten überhaupt bevolkt worden, worden zij dat door in het zwart gekleedde streng kijkende mannen en vrouwen die ingehouden hun onwerkelijk brave kinderen aan de hand leiden van huis naar gemeenschapshuis en van gemeenschapshuis naar huis. Slechts op vrijdag heerst hier leven, wordt mij verteld, leven in het teken van de tempel.

Culinair hoogtepunt in Antwerpen is tijdens dit bezoek, mediterrane specialiteiten ‘snackbar’ ‘t Fonteintje. Couscous, Tangine, visgerechten, scampi’s, calamares (ter plekke in deeg gedompelt), linzen, kikkererwten, vegetarische soepen, maar ook lamsvlees en grilworstjes. Dit alles voor schappelijke prijzen. Op en rond het pleintje, waar ‘t Fonteintje aan ligt, spelen kinderen in een container met bouwgrond, door ouders en kinderen omgedoopt tot ‘zandbak’. In combinatie met het al even populaire drinkwater fonteintje levert dat spelvormen op. Ik wordt fan van het kleine meisje met blauwe ogen en donkere krulletjes dat op blote voetjes op en neer pendelt tussen zand en water.

De volgende ochtend ontbijten we met Marrokaans broo, Turkse kaas e, Vlammse komkommers en olijven uit blik op een klein speelpleintje vlak naast het spoor. Twee meisjes van een jaar of tien elf hebben daar ruzie over wie het meest moslima is. “Ik bid. Ik ga naar de Moskee. Ben jij naar Mekka geweest. Ik geef tenminste toe dat ik niet naar Mekka ben geweest. Mjn vader is er geweest.” Het andere meisje komt nauwelijks aan het woord. Ze zit met haar vriendinnetjes op een rij op de wip die uitstekend dienst doet als beklaagde bank. De kant waar de meisjes op zitten is tot op de grond toe gezakt. Er wordt hier geen afweging gemaakt, het oordeel is al geveld.

Het doet me goed dat ze zo krachtig redeneert, dat meisje. Op een of andere manier doet ze me wel aan Theo van Gogh denken. Ze is alleen beleefder en haar argumenten zijn zuiverder. Van de twee meisjes is zij duidelijk het meest gegrepen door het Westerse liberalisme. Ze is zo’n moslima die politieke relletjes kan veroorzaken met haar uitspraken in de media. Ze draagt geen hoofddoek. is de ruzie daar mee begonnen?

Terug in het huis neuzen we wat rond. Kas heeft het voorhuis inclusief oude tapijtenfabriek gekocht voor twee ton. Hij verhuurt het bovenste stuk van heb huis als appartement, de beneden verdieping als studio en heeft in één van de twee fabriekshallen vier ateliers gebouwd. Boven de ateliers op de zolder, bouwt hij een loft voor zichzelf. Kas is 24.

Overal in Borgerhout staan zulke panden te huur. Hoe slechter onderhouden, hoe betaalbaarder voor jonge creatievelingen. Een goed onderhouden huisje aan het leukste park van Borgerhout, het Kurgerpark, heb je al voor 187.000 euro. Wanneer de Vlamingen over hun angst voor Borgerhout heen zijn en onbevooroordeelt de wijk kunnen bezoeken zullen deze prijzen in korte tijd verdubbelen. Borgerhout heeft qua infrastructuur veel weg van Prenzlauer Berg (?), Berlijns paradijs voor jonge blanke hoogopgeleidde tweeverdieners in creatieve beroepen, met kinderen.

Ik denk dat ik binnen Antwerepen Borgerhout niet vaak zou verlaten als ik er zou wonen. Natuurlijk ben ik in veel buurten nog niet geweest, maar Antwerpen stad is in ieder geval erg vervelend. Standaard en deprimerend. Het doet me erg denken aan het centrum van Gent, dat ik, toen ik er een jaartje woonde, altijd mijdde als de pest. Telkens wordt het weer bevestigd. Het gaat niet om de stad waarin je woont, je moet gewoon in de leuke buurt wonen.

Neoconservatieven en Moslim fundamentalisten delen dezelfde maatschappij kritiek op het door het liberalisme verdorven Westen en creeëren samen een groot verhaal waarin de Sovjet Unie de bron is van alle kwaad.

[kml_flashembed movie="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=881321004838285177" width="400" height="326" wmode="transparent" /]

Egyptische aristocraat en volgeling van Sayyid Qutb, Ayman Muhammad Rabaie al-Zawahiri, zal in de jaren tachtig het grote voorbeeld zijn voor Osama Bin Laden. De leerlingen van Leo Strauss vormen in de jaren zeventig de neoconservatieve beweging, die nu de grootste machtfactor is in de Verenigde Staten.

Pikant detail: Leo Strauss was een grote fan van de populaire western serie Gunsmoke, waarin een all americain cowboy met witte hoed aan de lopende band bad guys neerknalt.

Techno-geboenk en stemmen op de achtergond, ze zou ons wel even binnenlaten. En ja hoor, daar ging de deur open. we werden door donkere gangen geleid, trappen af en ineens stonden we temidden van techno en gekeuvel en drank, precies zoals je zou verwachten van een feestje. Op mijn vragen waarom de deur op slot zat terwijl er een feestje was, kon niemand echt een antwoord geven. het antwoord was natuurlijk voor de hand liggend, namelijk om buitenstaanders buiten te houden, maar dat kon niet gezegd worden. De Jan van Eyck wil immers officieel meer contact met Maastricht en haar inwoners. De Creative City weet je wel, de ambtenaren-bestseller die oproept tot een brede culturele basis, netwerkjes van kansloze uitgestotenen die eigenlijk toch kansvol zijn of in ieder geval tot allerlei kansrijke initiatieven leiden, zo is uit statistisch onderzoek gebleken. Ik heb een tip voor de Jan van Eyck, U voelt hem al:

ZET DE DEUR OP EEN KIER ALS JE EEN FEESTJE GEEFT!!!

Kan de rest van lichtelijk doch creatief gestoord Maastricht ook van de vette techno klanken genieten die uit de kelders van de meest zuidelijke Nederlandse vesting der hedendaagse kunst uitstijgen!

De kern van het probleem is het gebrek aan zingeving. Mensen van de lagere klasse lezen geen Shakespeare, gaan niet naar de Kerk en weten uberhaupt niet wat ze moeten. Arme mensen. Maar nee! Deze mensen zijn niet arm, ze maken de verkeerde keuzes. Welliswaar omdat ze iets missen in hun leven (god, cultuur, kennis), maar toch, ze zouden ook iets anders kunnen kiezen, kijk maar naar de Indiers. Je zou het voorgaande maar beschrijvend noemen! Mensen hebben geen doel meer om voor te leven, maken daardoor de verkeerde beslissingen en raken dus door hun eigen toedoen aan de heroine. Dat lijkt me nogal een stellingname! Het stellige is dan ook het interessante gedeelte van Dalrymples verhaal.

Verslaafden zijn niet zielig, ze zijn stom! Dat klinkt goed en er zit ongewtijfeld een kern van waarheid in. Wanneer we minder denken aan drugsverslaafden als patienten en meer als volwaardige individuen, dan kunnen we ze waarschijnlijk beter helpen. Het is echter onduidelijk hoe de, door Dalrymple zelf overigens voortdurend ontkende verklaring – hij beschrijft immers-, in dit verhaal past. Wanneer mensen immers verkeerde beslissingen nemen omdat ze geen doel in hun leven hebben en daardoor in de moeilijkheden raken, hoe kun je ze dat dan in godsnaam kwalijk nemen? Wordt de conservatieve marketing term ‘eigen keuze’ niet een beetje een holle frase wanneer alles in de wereld om je heen jouw er toe zet de verkeerde keuze te nemen. Is het bijvoorbeeld een verkeerde keuze van kinderen van laagopgeleide kinderen in Groot-Brtitannie dat ze veel te dik worden, als ze op school alleen gefrituurd diepvriesvoedsel aangeboden krijgen?

Dalrymple lijkt een succesvolle behandelingstactiek -verslaafden die in extreem slechte omstandigheden leven en zijn grootgebracht, wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid- een op een te transponeren naar een nationaal drugsbeleid. Dat is echter een grote vergissing! Bij patienten die al opgegroeid zijn in een slecht milieu en nu in een achterwijk wonen of in de gevangenis zitten, is er geen andere oplossing dan ze op hu iegen verantwoordelijkheid aan te spreken. In het algemeen echter moeten we het niet zover laten komen. Van mensen moet niet perse verwacht worden dat ze allen zo bovenmenselijk moedig zijn om onder de meest extreme en dwingende omstandigheden toch de juiste beslissing te nemen, de omstandigheden moeten minder extreem en dwingend gemaakt worden!

Het argument van Dalrymple is verleidelijk, maar een ding heeft het publiek gewaarschuwd. Een dokter die zijn patienten en plein publiek belachelijk maakt dooe annekdotes te vertellen over stom ze wel niet zijn, is, hoe succesvol hij als dokter ook mag zijn, een snob. En we hoeven niet lang om ons heen te kijken wat er van de maatschappij terecht komt als degenen die voortdurend hoog opgeven van cultuur, moraal, god. Zij zijn er bij gebaat zijn de hoge/lage klassen dichotomie in stand te houden omdat hun gevoel van eigenwaarde volledig van dat simplistische onderscheid afhangt. En zij zullen daarom dat onderscheid in stand houden.

Volledige tekst van de lezing (vragen van het publiek niet inbegrepen)