De website PressDisplay van distributeur NewspaperDirect oogt nog een beetje ouderwets, maar de deze maand uitgekomen iPad-app PressReader ziet er uit zoals gebruikers tegenwoordig van een moderne dienst verwachten: strak, rond en intuïtief te bedienen. Verder biedt de reader alles wat de website ook biedt: honderden krantentitels van over heel de wereld niet meer dan een klik (en een dollar) verwijderd van de fervente krantenlezer.

Lees verder op volkskrant.nl.

Britse internetleveranciers blokkeren delen van wikipedia omdat er kinderporno op zou staan. Er is op wikipedia al een tijdje een heftige discussie aan de gang over de vraag of de cover van het album Virgin Killer (1976) van de Scorpions bij het artikel geplaatst moet worden of niet. Op de cover is een naakt jong meisje te zien in een verleidelijke pose.

Het is onduidelijk welke internetleveranciers welke delen van Wikipedia precies hebben geblokkeerd. De leveranciers gingen over tot de blokkade nadat de wikipagina op de zwarte lijst terecht kwam van de Internet Watch Foundation. De lijst is niet openbaar, maar de IWF heeft inmiddels bevestigd dat zij de wikipagina op de zwarte lijst heeft gezet.

De Wikimedia Foundation krijgt gek genoeg veel kritiek op het besluit van de Wikipedia gemeenschap om de afbeelding niet te verwijderen.  The Register is Wikipedia niet “a user-generated utopia”, maar “a cultish self-contradiction that can’t help but undermine its own ideals.”

Dit soort kritiek op Wikipedia is van het soort Rouvoet. Net  als de film Deep Throat ging het album van The Scorpions dertig jaar gelden met contrverses gepaard, maar is sindsdien vrijelijk beschikbaar. Het album is overal te koop, de cover is overal te zien.  Het getuigt van een complete willekeur en hypocrisie dat de afbeelding nu die te zien is op wikipedia als kinderporno wordt bestempeld.

Dat de discussie op Wikipedia heeft geleid tot het behoud van de afbeelding is een bewijs van de kracht samenwerking binnen een online gemeenschap. Er zijn argumenten uitgewisseld. Die hebben geleid tot de moedige en juiste keuze om niet buigen voor door angst ingegeven hypocrisie van  onze tijd en toe te geven aan censuur, maar samen sterk te staan voor een de vrijheid van informatie.

Een leuk voorbeeld van wat Richard Rogers the web as source noemt. Vroeger gebruikten we het web vooral als resource . Vrij recent is het idee ontstaan dat internet als bron kan fungeren voor nieuws over de wereld. Dat geeft aan dat de klassieke grens tussen echt en internet aan het vervagen is.

Het is misschien leuk om de derde manier van Rogers om het web te beschouwen op Publish2 los te laten : the web as object of study. Kan er zo veel vetrouwen ontstaan binnen een online netwerk dat journalisten op een geautomatiseerde manier hun bronnen aan elkaar gaan prijs geven?

Ik zie het niet meteen gebeuren. Project2 zelf ook niet. Daarom hebben ze een creatieve viralmarketing campagne opgezet. Een ouderwetse wedstrijd met nieuwerwetse middelen. In woord en/of (bewegend) beeld mag je de volgende slagzin afmaken  “I am the future of journalism because…”.

Er staan bij publicatie van deze blogpost maar liefst twee inzendingen online. Daaruit blijkt dat een goede pitch houden nog niet zo makkelijk is.  Zo legt Sherrill Fulghum uit dat zij de toekomst van de jouralistiek is omdat ze de tijd van haar lezers niet verspilt.  Ze doet dat alleen zo omslachtig dat je zelfs met de beste wil van de wereld haar betoog niet kunt uitlezen.

Maar goed, we leven in een beeldcultuur. Dat heeft Daniel Bachhuber beter begrepen. Daniel is een onvervalste modernist. Hij gelooft dat hij de toekomst van de journalistiek is omdat hij innovatief is en samenwerkt. Hij zit op Twitter en Youtube en streamt de video die we zien live vanaf zijn campus.

Wat je kunt winnen? Een baantje bij Publish2 en duizend dollar (als je de baan aanvaardt tenminste). Maar dat is niet alles. Ze zorgen er ook voor dat je inzending terecht komt bij “media companies, news organizations, journalism associations, and industry leaders who have their eyes on finding and grooming top talent.”

En dat is waar journalisten in Amerika op zitten te wachten. Want het is daar net als in Nederland niet zo makkelijk om een baan als journalist te krijgen. De recente golf van ontslagen in de media was zelfs zo groot, dat blogsoftware bedrijf Six Apart het TypePad Journalist Bailout Program heeft opgezet.

Dit noodprogramma voor werkeloze journalisten begon als een grapje, maar is uitgegroeid  tot een succesvolle en simpele viral marketing campagne.  Het programma bestaat er uit dat journalisten gratis een blog krijgen van Six Apart. Inclusief wat marketing daar omheen. Zodat ze onafhankelijk van een werkgever kunnen investeren in hun status als journalist.

De virals van Project2 en Six Apart zijn grappig, maar het is nou ook weer niet een heel erg goed teken dat ze zijn gebaseerd op de werkeloze journalist. Blijkbaar is dat een serieus probleem in het land van de vrijheid. Aan de andere kant bieden beide virals ook hoop: Je kunt je met behulp van nieuwe media onafhankelijk van een werkgever ontplooien als journalist door als een zelfstandig minimedium te opereren. Daarbij kun je met behulp van diezelfde nieuwe media met je lotgenoten samenwerken door bijvoorbeeld links uit te wisselen.

Zo komt alles toch nog goed.

Het verschil in aanpak uit zich in de verschillen tussen presentatie van beide sites. Zo is Sharek een subdomein van aljazeera.com. iReporter heeft zijn eigen, niet CNN gerelateerde domeinnaam. iReporter heeft ook zijn eigen huisstijl en logo. Sharek gebruikt het logo van Aljazeera.

Het is niet voor niks dat het de bestaande grote journalistieke spelers zijn die burgerjournalistieke media oprichten. De bloggende burger fungeert voor hen immers als een niet aflatende stroom van informatie van de straat. Met een slimme redactieworkflow pik je zo de interessante content eruit en gebruikt die in je eigen medium, al dan niet letterlijk.

In Nederland is de meest succesvolle burgerjournalistike website die van de Telegraaf. Wat U zegt heeft welliswaar zijn eigen domeinaam, maar gebruikt de huisstijl van de Telegraaf. Iedereen kan zijn eigen weblog aanmaken op wuz.nl. De redactie pikt er interessante artikelen uit en plaatst die op de hoofdpagina van wuz.nl, de Telegraaf website of zelfs de krant.

WUZ bestaat in zijn huidige vorm nu een jaar. De website telt nu ongeveer 13.800 artikelen die op de hoofdpagina zijn geplaatst. Daarvan zijn er ongeveer 13.000 door burgers geschreven en ongeveer 259 door de redactie. (De onverklaarbare discrepantie van 541 geeft aan dat we de resultatenschatting van Google niet te letterlijk moeten nemen.)

Google lijkt aan te geven dat vooral veel mensen zich registreren als blogger op wuz.nl en dat er maar weinig wordt gepost op de blogs. Maar aangezien er 13.000 artikelen van de blogs naar de hoofdpagina zijn gekopieerd (vergelijk 1 met 2), kan het niet zo zijn dat er maar 961 artikelen op de blogs zijn gepubliceerd. Er lijkt dus vooral iets mis te zijn met de indexering van wuz.nl pagina’s door Google (of met mijn meetmethodes, kritiek is welkom).

In ieder geval is zeker dat wuz.nl meer artikelen aanbiedt dan Sharek. Daar kan ik namelijk maar één video vinden. En dat is geloof ik ook nog een voorbeeldvideo. Al is mijn ‘Arabisch’ nogal slecht, dus ik zou me ook kunnen vergissen.

Ik schrijf niets nieuws. Dat weet ik. Ik schrijf wat U wilt horen. Ik heb lezersonderzoek gedaan onder vijf vrienden en familieleden die mijn blog lezen. Een zeer significante steekproef, de helft van mijn totale aantal dagelijkse lezers. Ik ben niet helemaal eerlijk, ik schrijf niet wat ze willen lezen. Het liefst willen ze persoonlijke dingen over mij lezen. En ze willen dat ik eerlijk ben.

Als ik eerlijk ben, vind ik het een beetje jammer dat kranten schrijven wat lezers willen lezen. Beetje ouderwets van me, ik weet het. Content is content. Neem nu het AD. Dat lazen wij vroeger. Mijn vader komt uit Rotterdam. Ik lees nu al jaren het NRC en steeds minder de Volkskrant. Af en toe Trouw. Soms wordt ik een periode misselijk van het lezen van de krant en dan lees ik alleen de weekendbijlages. Kokhalzend.

Laatst las ik per ongeluk het AD op internet. De uitgever PCM heeft lezersonderzoek gedaan. Daar bleek uit dat wat lezers van het AD vooral waarderen, de verschillende consumententests zijn. Servicenieuws tot in het uiterste doorgevoerd. Oliebollen, frietkramen, ziekenhuizen, alles wordt getest. Zodat U, de lezer, weet waar waar U moet zijn.

Voor uw kopje koffie bijvoorbeeld. Het lekkerste bakkie krijg je in Groningen. Het is voor de meeste Nederlanders even een stukkie met de trein, maar dan heb je ook wat. Een lekker bakkie koffie. Voor uw consumentengemak hebben ze ook de vijf slechtste plaatsen waar je koffie kunt drinken op een rijtje gezet. Als U ergens lekker een kopje koffie wilt gaan drinken, moet U volgens het AD NIET in de Burgerking zijn. Ik herhaal: GA NIET KOFFIE DRINKEN IN DE BURGERKING!

Ik ken U lezer. Ik heb onderzoek gedaan. Het zou niet in U opkomen om koffie te gaan drinken in de Burgerking. Zou dat nou wel bij AD-lezers opkomen. Ik kan het me niet voorstellen. Ik weet ook dat u zich met mij afvraagt hoe je in godsnaam koffie bij de BURGERking kunt vergelijken met koffie bij pakweg COFFEElovers in Maastricht, om maar eens op de regionale trots van een groot deel van U in te spelen. Wat heeft dat voor zin?

Het heeft inderdaad geen zin. Maar het is op zichzelf ook niet erg. Zinloosheid is, nu ja, zinloos. Verder niets. Wat wel erg is, is dat het AD maar liefs tien nieuwsberichten (de helft met filmpje) destilleert uit de koffietest (rechts naast de test). Alsof ze koste wat kost de treinkaartjes naar Groningen en Maastricht eruit willen halen. Groningers winnen AD koffietest ok. Maar Koffieliefhebbers massaal naar Dopio? Hoe durf je?

Eerst vertel je 400.000 Nederlanders dat ze koffie moeten gaan drinken bij Dopio. En vervolgens vertel je die zelfde 400.000 Nederlanders dat er f*ck*ng druk is! Terwijl ze er  v*rd*mm* ondertussen allemaal zelf geweest zijn. De journalist schrijft wat de lezer wilt lezen en de lezer doet wat de journalist schijft zodat de journalist daarover kan schijven. Omdat de lezer dat wilt! Sorry dat ik dan even een persoonlijke kant van mezelf laat zien.

Lees verder op Sargasso.nl.

Lees verder op Sargasso.nl

Dat bleek tijdens een ‘openbare denksessie’ in het kader van de Big Brother lezingen reeks, georganiseerd door de Technische Universiteit Delft. Het publiek en de debaters kwamen tot de conclusie dat veel internetgebruikers te weinig beseffen dat het internet een publieke ruimte is zoals een plein of de straat. Alles wat je van jezelf laat zien kan tegen je gebruikt worden. Wanneer mensen dat beseffen zullen ze beter kunnen afwegen of ze bepaalde informatie over zichzelf op internet achterlaten of niet.

Het publiek in de zaal werd uitgedaagd om aan de discussie deel te nemen door rollenspelen van twee acteurs. De acteurs speelden onder andere een sollicitatie gesprek na waarbij de sollicitant gegoogled was en een chatsessie tussen een tienermeisje en een malafide modellenbureau. Het publiek liep pas echt warm het werd uitgenodigd mee te debatteren over de vraag of liegen op internet strafbaar gesteld zou moeten worden. De meeste mensen zagen niets in zo’n aanpassing van de wetgeving.

De mengvorm tussen theater en debat in Delft werd afgesloten met een live chatsessie. Een van de acteurs gaf zich uit voor een blond tienermeisje en probeerde een afspraak re regelen met iemand in een openbare chatruimte. Deze op dracht was hem door het publiek te gegeven. Toen een 38-jarige man via de chatruimte toehapte, vond het publiek het al gauw te ver gaan. Liegen op internet hoeft weliswaar niet verboden te worden, maat dat betekent niet dat je daar zelf aan mee moet doen.

Bekijk de website van Mens in de maak, het clubje kunstenaars en denkers dat het debat verzorgde.

(Eventueel kun je alles nog een beetje aandikken, ‘who allegedly had sex ‘ vertaal je bijvoorbeeld met ‘verkrachten’)