copyright 2007  Fabian de Kloe (bron)

Kaarten gebaseerd op openstreetmap kunnen vrij gebruikt worden in webapplicaties, in tegenstelling tot de kaarten van bedrijven als Google, Yahoo en Microsoft, waar copyright voor geldt. In combinmatie met de open source map-api openlayers biedt OpenStreetMap een perfect open source alternatief voor de Gmap api.

De kaartdata van OpenStreetMap wordt op een zelfde manier verzameld als encyclopedische kennis in Wikipedia, iedereen kan de data veranderen of toevoegen. Waarschijnlijk zal het OpenStreetMap project dezelfde discussie uitlokken over de betrouwbaarheid van de informatie als het Wikipedia project heeft uitgelokt. Op een of andere manier hebben mensen meer vertrouwen in bedrijven (Encyclopaedia Britannica en Google) dan in zichzelf (Wikipedia en OpenStreetMap). Deze bias in de richting van autoriteit is gelukkig aan het veranderen, gezien de populariteit van de projecten die onder vuur liggen.

Techno-geboenk en stemmen op de achtergond, ze zou ons wel even binnenlaten. En ja hoor, daar ging de deur open. we werden door donkere gangen geleid, trappen af en ineens stonden we temidden van techno en gekeuvel en drank, precies zoals je zou verwachten van een feestje. Op mijn vragen waarom de deur op slot zat terwijl er een feestje was, kon niemand echt een antwoord geven. het antwoord was natuurlijk voor de hand liggend, namelijk om buitenstaanders buiten te houden, maar dat kon niet gezegd worden. De Jan van Eyck wil immers officieel meer contact met Maastricht en haar inwoners. De Creative City weet je wel, de ambtenaren-bestseller die oproept tot een brede culturele basis, netwerkjes van kansloze uitgestotenen die eigenlijk toch kansvol zijn of in ieder geval tot allerlei kansrijke initiatieven leiden, zo is uit statistisch onderzoek gebleken. Ik heb een tip voor de Jan van Eyck, U voelt hem al:

ZET DE DEUR OP EEN KIER ALS JE EEN FEESTJE GEEFT!!!

Kan de rest van lichtelijk doch creatief gestoord Maastricht ook van de vette techno klanken genieten die uit de kelders van de meest zuidelijke Nederlandse vesting der hedendaagse kunst uitstijgen!

Toch blijft het door mijn hoofd spoken: wat drijft de gemeente in godsnaam om het parkeren van fietsen in de binnenstad te verbieden. Maastricht is een studentenstad en wil dat ook graag zijn (‘kennisstad’). Het richt platforms op om de relatie tussen studenten en de stad te verbeteren. Een van de grootste problemen van de stad is de leegloop. Elk einde van het studiejaar is het alsof de stop eruit wordt getrokken. Afgestudeerde studenten weten niet hoe gauw ze uit Maastricht weg moeten komen. Geen wonder, wie blijft in een stad wonen waar je fiets niet terug moet kopen bij een junk op het station, maar bij de gemeente. Een stad waar geen podia zijn, waar elk initiatief als bedreigend wordt beschouwd en de kop ingedrukt? Wanneer je een stad wil zijn met een bruisend stadsleven, een bloeiende cultuur, dan moet je het juist hebben van mensen met fietsen. Mensen met auto’s, dat zijn de toeristen. Toeristen komen om cultuur te consumeren. Ze voegen niets toe. Een stad met alleen maar toeristen is een Efteling op zijn retour.

Dat de maatregel inmiddels verslapt is. En iedereen gewoon weer zijn of haar fiets neerzet waar het hem of haar uitkomt (nu nog met een lichte onrust, maar binnenkort weer zonder nadenken) maakt het alleen maar erger. De nog zeldzame fiets weghaal acties hebben het karakter van razzia’s gekregen. Eenmaal een razzia meegemaakt kun je nooit meer ergens rustig je fiets neerzetten, nooit meer gaan logeren bij een vriend in de stad wiens huis zich nu eenmaal niet leent voor een inhuizige fietsenstalling of wiens huisbaas geen zin heeft daar een ruimte voor vrij te maken, zonder ‘s-ochtends te schrikken van geluiden die weleens zouden kunnen betekenen dat het weer raak is. Het is pervers dat de overheid fietsen voor mensen hun deur weghaalt. Nog perverser is het dat de overheid zo een kleinburgerlijke bepaling in stelt en deze vervolgens niet ondersteund met positieve actie. Wanneer je streng doet moet je streng zijn of nog beter: wanneer je niet streng wilt of kunt zijn moet je ook niet streng doen.

Het verbod op het parkeren van fietsen in de binnenstad van de gemeente Maastricht heeft geresulteerd in de typisch Nederlandse praktijk van het gedogen. De gedoogpraktijk heeft echter een tweede fase bereikt. Ging het er bij het gedogen van soft-drugs nog om, om een wet die reeds jarenlang bestond en in alle omliggende landen gold, maar die niet of nauwelijks te handhaven was, te omzeilen, gaat het in de situatie van het fietsenverbod in de gemeente Maastricht erom een wet in het leven te roepen die niet te handhaven is en deze vervolgens vrijwel onmiddelijk te omzeilen door een gedoogbeleid in te stellen. Wat is de zin hiervan.

Er is geen zin. Er zijn slechts symbolen. Politiek is werken met symbolen. Deze symbolische handeling van het fietsenverbod heeft echter wel echte gevolgen. Ten alle tijden kan nu namelijk uw fiets worden gestolen door de overheid, die zich nu kan beroepen op een bepaling. Op sommige plekken in het geenfietsen-gebied zal dat nog met enige regelmaat gebeuren, op andere plaatsen nooit, maar U bent nergens zeker van. U kunt parkeert uw fiets jarenlang op een bepaalde plek omdat U daar werkt of woont, of op bezoek gaat, en op een dag is ie weg.

Er hangt met andere woorden een constante dreiging boven de hoofden van de autoloze burgers van Maastricht. In plaats van dat dingen duidelijk zijn geworden, is er een door de gemeente gecreëerde onzekerheid ontstaan. Deze onzekerheid draagt niet bij tot een goede sfeer in de stad.

Terwijl ik dit zo lig te bedenken wordt ik me steeds bewuster van de vieze smaak in mijn mond, de behoefte aan cafeïne en de onmogelijk tot wederslaap. Toch maar even kijken dan. Broek aan, trap naar beneden en guess what?

Hij staat er nog!