Tijdens het onderzoek werden bejaarden met veel internet ervaring en bejaarden met weinig internet ervaring in een MRI scanner gelegd. Daar moesten ze een boek lezen of iets opzoeken op internet. De hippe bejaarden -één keer internetten of meer per dag- vertoonden twee keer zoveel hersenactiviteit bij het zoeken op internet als bij het lezen van een boek. Ze gebruikten bij het zoeken hersengebieden die bij het lezen niet werden gebruikt, zoals de gebieden voor complex redeneren en beslissen.

De verhoogde hersenactiviteit werd alleen gevonden bij de hippe bejaarden. De suffe bejaarden -één keer per maand internetten of minder- vertoonden evenveel hersenactiviteit bij het lezen van een boek als bij zoeken op internet. De wetenschappers denken dat de suffe bejaarden de zoekresultaten gewoon lezen als een bladzijde in een boek omdat zij niet getraind zijn in het zoeken op internet. Bejaarden die gewend zijn te internetten, hebben geleerd zoekresultaten te interpreteren om zo snel mogelijk te vinden wat ze zoeken.

De onderzoekers van de Universiteit van California in Los Angeles houden overigens wel een slag om de arm. Het vermoeden bestaat dat het verschil tussen hippe en suffe bejaarden ligt aan de frequentie van internetgebruik. Omdat er zo weinig mensen zijn onderzocht -slechts vierentwintig, MRI scans zijn duur- kunnen de verschillen ook veroorzaakt worden door andere eigenschappen van de twee groepen. Meer onderzoek is -gaap- vereist.

Lees meer over googelende bejaarden op Reuters.
Lees veel meer over het onderzoek naar bejaarde internetgebruikers op NewsFeed Researcher.

Dat bleek tijdens een ‘openbare denksessie’ in het kader van de Big Brother lezingen reeks, georganiseerd door de Technische Universiteit Delft. Het publiek en de debaters kwamen tot de conclusie dat veel internetgebruikers te weinig beseffen dat het internet een publieke ruimte is zoals een plein of de straat. Alles wat je van jezelf laat zien kan tegen je gebruikt worden. Wanneer mensen dat beseffen zullen ze beter kunnen afwegen of ze bepaalde informatie over zichzelf op internet achterlaten of niet.

Het publiek in de zaal werd uitgedaagd om aan de discussie deel te nemen door rollenspelen van twee acteurs. De acteurs speelden onder andere een sollicitatie gesprek na waarbij de sollicitant gegoogled was en een chatsessie tussen een tienermeisje en een malafide modellenbureau. Het publiek liep pas echt warm het werd uitgenodigd mee te debatteren over de vraag of liegen op internet strafbaar gesteld zou moeten worden. De meeste mensen zagen niets in zo’n aanpassing van de wetgeving.

De mengvorm tussen theater en debat in Delft werd afgesloten met een live chatsessie. Een van de acteurs gaf zich uit voor een blond tienermeisje en probeerde een afspraak re regelen met iemand in een openbare chatruimte. Deze op dracht was hem door het publiek te gegeven. Toen een 38-jarige man via de chatruimte toehapte, vond het publiek het al gauw te ver gaan. Liegen op internet hoeft weliswaar niet verboden te worden, maat dat betekent niet dat je daar zelf aan mee moet doen.

Bekijk de website van Mens in de maak, het clubje kunstenaars en denkers dat het debat verzorgde.

http://www.cbsinuwbuurt.nl/ 

BRON

“Let me begin with a supposition. Suppose that
“humanities computing,” “digital humanities,” “technology
in the humanities,” “media arts and technology,”
and other such awkwardly named associations
and programs will one day fulfill their mission. That
mission, phrased broadly, is to integrate information
technology into the work of the humanities so
fully and in so entangled a manner—at once as tool,
perspective, and theme—that it would seem just as
redundant to add the words “computing,” “digital,”
“media,” or “technology” to “humanities” as it was
previously to add “print-based.” Information technology
will simply be part of the business of the
humanities along with all its other business. What
then?”

Alan Liu – The Humanities: A Technical Profession

Kaarten gebaseerd op openstreetmap kunnen vrij gebruikt worden in webapplicaties, in tegenstelling tot de kaarten van bedrijven als Google, Yahoo en Microsoft, waar copyright voor geldt. In combinmatie met de open source map-api openlayers biedt OpenStreetMap een perfect open source alternatief voor de Gmap api.

De kaartdata van OpenStreetMap wordt op een zelfde manier verzameld als encyclopedische kennis in Wikipedia, iedereen kan de data veranderen of toevoegen. Waarschijnlijk zal het OpenStreetMap project dezelfde discussie uitlokken over de betrouwbaarheid van de informatie als het Wikipedia project heeft uitgelokt. Op een of andere manier hebben mensen meer vertrouwen in bedrijven (Encyclopaedia Britannica en Google) dan in zichzelf (Wikipedia en OpenStreetMap). Deze bias in de richting van autoriteit is gelukkig aan het veranderen, gezien de populariteit van de projecten die onder vuur liggen.

Try the Illinois Street Lounge channel on sunday afternoons!

http://www.doemaardie360.nl/index.php?r=20003925

Ik vraag me werkelijk af wat er gebeurd als vijftien van jullie meegewerkt hebben. Ik hou je op deze plek natuurlijk op de hoogte.

Ooit ga ik een stichting oprichten met doel het kopen van alle telsell producten, om die tentoon te stellen in het tell before you sell museum natuurlijk. Ik weet natuurlijk dat sommige dingen te mooi zijn om waar te zien, maar toch is er altijd een klein stemmetje dat zegt: ‘en als het nu toch eens…’. Gelukkig kan ik dat stemmetje regelmatig weerstaan, anders woonde ik nu in het tell before you sell museum…