Op die website (gemaakt door Vandejong op basis van drupal) kun je de pas aanvragen en meteen afrekenen. Tenminste, dat kan iedereen behalve ik. Ik zit namelijk bij de Triodos bank omdat ik liever niet investeer in wapens en bestrijdingsmiddelen. En de Triodos bank heeft geen iDeal.

Je kunt bij Activetickets, het bedrijf dat de ticketverkoop regelt voor Cineville, alleen maar afrekenen met iDeal. Niet met je creditkaart of via paypal. Zelfs niet gewoon door geld over te maken.

Dus moet ik mijn gegevens op een formuliertje krabbelen en die bij de balie  van Rialto of het Ketelhuis inleveren (irritant). Maar dat kan alleen vóór  19:00. Dus niet als je naar de film gaat (irritant).

Ik moest mijn frustratie ergens kwijt, dat begrijp je. In plaats van te vloeken of ergens tegen aan te trappen, klikte ik onderaan de webpagina die uitlegt hoe je de pas kan aanvragen op add new comment (even het Nederlandse taalbestand installeren Vandejong!) en spuwde mijn gal (nu ja, deed betweterige suggesties). En wat blijkt? Mijn reactie (mirror) verschijnt ongemodereerd, direct onder de uitleg, in nog groter lettertype dan de uitleg zelf! Kijk da’s nog eens hip en democratisch.

Wel een beetje verwarrend ook. Wil je als brave (Rabobank) klant weten hoe je de pas aan moet vragen, krijg je een of ander verhaal te lezen over iemand anders zijn  problemen. Maar een veel groter probleem is dat blijkbaar niemand van de redactie de reactie leest! Ik heb tenminste nog niks gehoord.

Een reactie met kritiek onder één van de belangrijkste pagina’s op je website onbeantwoord laten is veel erger dan slechte reclame. Het is een slechte manier van met je klanten omgaan. Je laat hen lekker schreeuwen (dat is goed), maar tegen een muur (dat is slecht).

Dus Cineville: Haal die reactiemogelijkheid weg of restyle hem zodat hij duidelijk onderscheiden wordt van de hoofdinhoud. En, nog veel belangrijker, GA DE DIALOOG AAN MET REAGEERDERS. Da’s pas echt web 2.0.

Het regiedebuut van acteur Thijs Römer is een lichtvoetige Hollandse roadmovie. Katja Schuurman, vrouw van de regisseur, acteert sterk. Zelfs haar eigen vader had haar in haar rol van doorgeslagen huisvrouw aanvankelijk niet herkent, beweert Katja Schuurman in de foyer. Thijs Römer zelf en Tara Elders spelen niet onverdienstelijk. Het verhaal is een beetje stuurloos en de karakters worden niet echt ontwikkeld. Tijdens de Q&A na afloop van de film blijkt waarom. Thijs Römer heeft niets te vertellen. Hij blijft herhalen dat hij de kijker niet in een bepaalde hoek wil dwingen. Leuk argument, maar in dit geval overduidelijk een flauw excuus voor gebrek aan inhoud.

Het Wapen van Geldrop is een ongevaarlijke film. Onderhoudend, wanneer je niet teveel verwacht. Hoewel de film deels in Brabant en Limburg speelt is ze erg op de randstad geörienteerd. De juffrouw achter de hotelbalie spreekt op zo’n manier Limburgs dat ze het belachelijk maakt. Regisseur Römer ziet het probleem niet. ‘Voordat ze die scene speelde heeft een echte Limburger het haar voorgedaan, het accent is dus redelijk echt.’ Ik heb tien jaar in Maastricht gewoond en kan het nog steeds niet spreken zonder het te ongewild te bespotten. Vijf minuten dialectles lijkt me een beetje aan de korte kant.

Met Geldrop of zelfs maar Brabant heeft de film ook al weinig te maken. In het begin van de film spreekt Römer nog een beetje Brabants, maar aan het einde lijkt hij zijn afkomst vergeten te zijn. Misschien een voorbeeld van hoe lastig het is jezelf te regisseren? De acteurs die de Geldropse familie van Römer spelen, proberen niet eens te doen of ze een Brabants accent hebben. De familie van producer Gijs van de Westelaken, die uit Geldrop komt, herkende haar dorpje ook niet echt, geeft Westelaken zelf toe. Brabant en Limburg fungeren kortom ook in deze film weer als ‘de provincie’, gezien door de troebele stadsbril van een geboren randstadter.

De lompe vragen van het wat oudere echtpaar, het arrogante gezeur van twee bevriende recensenten, de onbegrijpelijke verdediging van de provincie door ondergetekende: Thijs Römer kreeg nogal wat naar zijn hoofd daar tussen het rode fluweel. Aan de bar waren de recensenten gelukkig milder gestemd. Loslaten deden ze echter niet, bloedhonden als ze zijn. Gelukkig was daar echtgenote Katja Römer-Schuurman met de verlossende mededeling dat een taxi met draaiende motor voor het theater stond te wachten.

Een van de honden kreeg spontaan een blos op zijn wangen en begon complimenten te stamelen. Herinnerde hij zich daar ter plekke die keren dat hij met zijn hand aan zijn geslacht nog maar een keer Oesters van Nam Kee opzette? Maf hoe sexsymbool en soapsterretje Katja is uitgegroeid tot een uitstekende actrice en een krachtige vrouw. Leuk is ze ook. Maar ik wil niet zijn zoals die stamelende sukkel naast me, dus doet het me niets.

Er zijn al jaren zoveel rare sexprogramma’s op televisie te zien, waarom dan nu ineens ophef over een film die 36 jaar oud is?

Ten eerste is Deep Throat extreem expliciet. Wat iedereen ook beweert, dit is geen soft porno. Niet explicieter trouwens dan pakweg Ken Park (2002) of Intimacy (2001), wel hariger. Maar dat laatste zal niet de prioriteit zijn van de Christen Unie. Niet in de voorkamer in ieder geval.

Dat zou een tweede reden kunnen zijn voor de ophef. De Cristen Unie beschouwt de publieke televisie als voorkamer (groot raam uitkijkend op de straat kant, geen gordijnen) en wil die netjes op orde houden, terwijl het in de commerciële achterkamer ‘hendig los geht’, zoals de katholieken hier bij de grens met Duitsland plachten te zeggen.

Waar de Christen Unie zich wellicht ook druk om maakt is de thematiek van anorgasmia waaraan de seks scenes in Deep Throat worden opgehangen. Linda Lovelace lijdt aan deze medische conditie. Ze houdt van sex maar kan geen orgasme krijgen (ze ervaart ‘tingles’, maar ze hoort geen ‘bells’). Ze bespreekt haar probleem met een vriendin. In hun zoektocht naar een oplossing creeëren ze menig, nu inmiddels standaard maar toen vrij originele, sexscene (orgies, verschillende standen, close ups, etc.). Dit natuurlijk allemaal met snor en zonder condoom. De film doorbreekt de maatschappelijke stilte rondom het vrouwelijke orgasme en moedigt vrouwen aan om op zoek te gaan naar manieren om een orgasme te krijgen.

Juist die thematiek van het vrouwelijke orgasme ligt in de christelijke traditie moeilijk. Seks is een manier om meer godsvruchtigen op de aarde te planten, genot is een vervelend bijverschijnsel. Helaas moeten mannen klaar komen om aan hun deel van de overeenkomst te voldoen en dat gaat gepaard met genot. Maar het genot van de vrouw is volkomen overbodig. Zij is in een wereld waarin voortplanting een bewuste, beschaafde en gelovige keuze en plicht is, eerder een constructiefout. Lust leidt maar tot overspel. En overspel is fout (het zevende gebod).

Een groter probleem met de film is de gegeven oplossing voor de orgasmische problemen van mejufrouw Lovelace. Want hoewel de film begint als een bevrijder van de vrouwelijke sexualiteit, verwordt ze na 22 minuten tot een typisch mannelijke natte droom. De psychiater/arts die Linda op aanraden van haar vriendin bezoekt ontdekt namelijk dat de oorzaak van haar probleem het ontbreken van een vaginale clitoris is. Vaginale clitoris, zul je je afvragen, zijn er nog andere clitorissen mogelijk dan vaginale dan? Jazeker, na wat speurwerk ontdekt Dr. Young de clitoris van Linda Lovelace. Zij zit niet in haar vagina, maar, je raadt het al, diep in haar keel.

De oplossing voor Linda’s anorgasmia is ligt dus niet bij het sexuele gedrag van de man of bij de, door de cultuur ingefluisterde, angst voor het orgasme in de psyche van de vrouw. Nee, de oplossing ligt besloten in een handeling die voor de man een ultieme vorm van genot is. Belangrijk onderdeel van de ultiemheid van dit genot is dat de man het volkomen passief ondergaat.

Zelfs in het beste geval, wanneer we ervan uitgaan dat de fellatio (zelf ook een burgerlijk-christelijk taboe) in dit geval staat voor de sexuele bevrijding in de vrouw van de ketenen der burger-taboe-cultuur, wordt de oorzaak bij de vrouw gelegd. Zij moet zich bevrijden van de ketenen die er nu eenmaal zijn, zij heeft een mannelijke arts nodig om haar dat duidelijk te maken. Deze man hoeft zelf niets te ondernemen, sterker nog hij kan lekker achterover gaan liggen terwijl zijn geringe inspanningen worden beloond met een fellatio! Het is de vrouw en niet de man die beter haar best moet doen.

Onthullend is het feit dat het orgasme dat Linda Lovelace natuurlijk krijgt terwijl zij haar bevrijder oraal bevredigd, onder andere verbeeld wordt met een mannelijke metafoor, die van de raket die opstijgt. Nog onthullender is Linda’s uitroep direct naar haar orgasme “O doctor Young, (..) you saved my life, I am a fullfilled woman now (..) i want to marry you, I want to be your slave” (31:56:00).

De bevrijding van de vrouwelijke seksualiteit is dus eigenlijk een nieuwe vorm van slavernij. Niet alleen heeft de vrouw een schuld bij de man te vereffenen omdat hij haar bevrijd heeft van haar, door hem zelf gecreëerde, slavernij, de bevrijding zelf is ook nog tegelijkertijd de vereffening van die schuld. Je maakt iemand tot slaaf, je bevrijdt die slaaf door haar in dienst te nemen en zij is jouw eeuwig haar vrijheid verschuldigd. Een vrijheid die dus geen vrijheid is, maar een nieuwe vorm van slavernij.

In de documentaire Inside Deep Throat (2005) vertelt Linda Susan Boreman (aka Linda Lovelace) dat zij mishandeld werd tijdens het maken van Deep Throat en onvrijwillig aan de film heeft meegewerkt. Voor haar beweringen dat ze bedreigd werd met een pistool zijn verder geen aanwijzingen, maar zeker is dat haar toenmalige man, Chuck Traynor, 1250 dollar ontving voor haar acteerprestaties en zich extreem dwingend en controlerend gedroeg.

Jammer genoeg heeft de Christen Unie het feministische argument niet gebruikt om de haar claim te ondersteunen dat Deep Throat niet op de televisie thuis hoort. En dat brengt ons, mijn geduldige lezers, tot de laatste mogelijke beweegreden van de Christen Unie om Deep Throat van de publieke televisie te verbannen. In samenhang met de documentaire Inside Deep Throat biedt het een helder inkijkje (zicht op de straat, geen gordijnen) in de keuken van de christelijk-burgerlijke praktijk van onderdrukking. Niet de naïeve jaren vijftig versie van voor de seksuele bevrijding, maar de onderdrukking die in die bevrijding zelf besloten ligt.

maar laten we vooral geen algemene conclusies trekken. gewoon het verkeerde moment, dat is alles. vandaag is gewoon zo’n dag waarop alles eindigt. je hebt zo van die dagen. de volgende dag begint dan alles weer. van voren af aan.

Maar kop op. het is feest nu en ze hebben me binnen zien komen. ondanks mijn omtrekkende beweging. we vieren het einde vandaag. en morgen kijken we tekenfilmpjes. het leven gaat verder. i’m going in!

Houellebecq – Mogelijkheid van een eiland – context

Lees het hele interview

The wayward cloud 

Ingewikkelde thematiek levert ironisch genoeg vaak simplistische beschouwingen en kunst op (zie One point 0), zo ook olie. Denk bijvoorbeeld aan Fahrenheit 9/11 of aan Marijnissen die roept dat de oorlog in Irak alleen om olie draait. Alleen om olie. Dat niets ooit alleen maar om olie draait, toont de film Syriana van Stephen Gaghan. De film vertelt verhalen over mensen die allemaal op een of ander manier betrokken zijn bij de overname van een olieveld door een klein bedrijfje. Het is moeilijk een duidelijk overzicht te krijgen van de verschillende belangen die spelen en dat is dan ook precies de boodschap van de film.

Ander films die op een of ander manier aan bovenstaande plicht voldoen zijn: eXistenZ, The Matrix (jazeker, niet in de matrix-wereld, maar daarbuiten), Brazil, Pi, Tuvalu, City of the lost children.