Er zijn al jaren zoveel rare sexprogramma’s op televisie te zien, waarom dan nu ineens ophef over een film die 36 jaar oud is?

Ten eerste is Deep Throat extreem expliciet. Wat iedereen ook beweert, dit is geen soft porno. Niet explicieter trouwens dan pakweg Ken Park (2002) of Intimacy (2001), wel hariger. Maar dat laatste zal niet de prioriteit zijn van de Christen Unie. Niet in de voorkamer in ieder geval.

Dat zou een tweede reden kunnen zijn voor de ophef. De Cristen Unie beschouwt de publieke televisie als voorkamer (groot raam uitkijkend op de straat kant, geen gordijnen) en wil die netjes op orde houden, terwijl het in de commerciële achterkamer ‘hendig los geht’, zoals de katholieken hier bij de grens met Duitsland plachten te zeggen.

Waar de Christen Unie zich wellicht ook druk om maakt is de thematiek van anorgasmia waaraan de seks scenes in Deep Throat worden opgehangen. Linda Lovelace lijdt aan deze medische conditie. Ze houdt van sex maar kan geen orgasme krijgen (ze ervaart ‘tingles’, maar ze hoort geen ‘bells’). Ze bespreekt haar probleem met een vriendin. In hun zoektocht naar een oplossing creeëren ze menig, nu inmiddels standaard maar toen vrij originele, sexscene (orgies, verschillende standen, close ups, etc.). Dit natuurlijk allemaal met snor en zonder condoom. De film doorbreekt de maatschappelijke stilte rondom het vrouwelijke orgasme en moedigt vrouwen aan om op zoek te gaan naar manieren om een orgasme te krijgen.

Juist die thematiek van het vrouwelijke orgasme ligt in de christelijke traditie moeilijk. Seks is een manier om meer godsvruchtigen op de aarde te planten, genot is een vervelend bijverschijnsel. Helaas moeten mannen klaar komen om aan hun deel van de overeenkomst te voldoen en dat gaat gepaard met genot. Maar het genot van de vrouw is volkomen overbodig. Zij is in een wereld waarin voortplanting een bewuste, beschaafde en gelovige keuze en plicht is, eerder een constructiefout. Lust leidt maar tot overspel. En overspel is fout (het zevende gebod).

Een groter probleem met de film is de gegeven oplossing voor de orgasmische problemen van mejufrouw Lovelace. Want hoewel de film begint als een bevrijder van de vrouwelijke sexualiteit, verwordt ze na 22 minuten tot een typisch mannelijke natte droom. De psychiater/arts die Linda op aanraden van haar vriendin bezoekt ontdekt namelijk dat de oorzaak van haar probleem het ontbreken van een vaginale clitoris is. Vaginale clitoris, zul je je afvragen, zijn er nog andere clitorissen mogelijk dan vaginale dan? Jazeker, na wat speurwerk ontdekt Dr. Young de clitoris van Linda Lovelace. Zij zit niet in haar vagina, maar, je raadt het al, diep in haar keel.

De oplossing voor Linda’s anorgasmia is ligt dus niet bij het sexuele gedrag van de man of bij de, door de cultuur ingefluisterde, angst voor het orgasme in de psyche van de vrouw. Nee, de oplossing ligt besloten in een handeling die voor de man een ultieme vorm van genot is. Belangrijk onderdeel van de ultiemheid van dit genot is dat de man het volkomen passief ondergaat.

Zelfs in het beste geval, wanneer we ervan uitgaan dat de fellatio (zelf ook een burgerlijk-christelijk taboe) in dit geval staat voor de sexuele bevrijding in de vrouw van de ketenen der burger-taboe-cultuur, wordt de oorzaak bij de vrouw gelegd. Zij moet zich bevrijden van de ketenen die er nu eenmaal zijn, zij heeft een mannelijke arts nodig om haar dat duidelijk te maken. Deze man hoeft zelf niets te ondernemen, sterker nog hij kan lekker achterover gaan liggen terwijl zijn geringe inspanningen worden beloond met een fellatio! Het is de vrouw en niet de man die beter haar best moet doen.

Onthullend is het feit dat het orgasme dat Linda Lovelace natuurlijk krijgt terwijl zij haar bevrijder oraal bevredigd, onder andere verbeeld wordt met een mannelijke metafoor, die van de raket die opstijgt. Nog onthullender is Linda’s uitroep direct naar haar orgasme “O doctor Young, (..) you saved my life, I am a fullfilled woman now (..) i want to marry you, I want to be your slave” (31:56:00).

De bevrijding van de vrouwelijke seksualiteit is dus eigenlijk een nieuwe vorm van slavernij. Niet alleen heeft de vrouw een schuld bij de man te vereffenen omdat hij haar bevrijd heeft van haar, door hem zelf gecreëerde, slavernij, de bevrijding zelf is ook nog tegelijkertijd de vereffening van die schuld. Je maakt iemand tot slaaf, je bevrijdt die slaaf door haar in dienst te nemen en zij is jouw eeuwig haar vrijheid verschuldigd. Een vrijheid die dus geen vrijheid is, maar een nieuwe vorm van slavernij.

In de documentaire Inside Deep Throat (2005) vertelt Linda Susan Boreman (aka Linda Lovelace) dat zij mishandeld werd tijdens het maken van Deep Throat en onvrijwillig aan de film heeft meegewerkt. Voor haar beweringen dat ze bedreigd werd met een pistool zijn verder geen aanwijzingen, maar zeker is dat haar toenmalige man, Chuck Traynor, 1250 dollar ontving voor haar acteerprestaties en zich extreem dwingend en controlerend gedroeg.

Jammer genoeg heeft de Christen Unie het feministische argument niet gebruikt om de haar claim te ondersteunen dat Deep Throat niet op de televisie thuis hoort. En dat brengt ons, mijn geduldige lezers, tot de laatste mogelijke beweegreden van de Christen Unie om Deep Throat van de publieke televisie te verbannen. In samenhang met de documentaire Inside Deep Throat biedt het een helder inkijkje (zicht op de straat, geen gordijnen) in de keuken van de christelijk-burgerlijke praktijk van onderdrukking. Niet de naïeve jaren vijftig versie van voor de seksuele bevrijding, maar de onderdrukking die in die bevrijding zelf besloten ligt.

Ik liep over de Sint Anna laan, ter hoogte van de zeer middelmatige pizzeria Da Roberto, die ik, als hij ook maar in de buurt kwam van de kwaliteit van ‘the best place in town’ in de Koestraat, vast en zeker tot mijn vaste pizzeria had gemaakt. Vanwege de naam uiteraard. Maar dat terzijde. Ik had zojuist geld gepind bij de SNS bank, die daar toen nog was. Ik had het koud en was gehaast. Achter mijn rug probeerde iemand beleeft mijn aandacht te trekken ‘Meneer!’. Ik keek zonder vaart te minderen om. Een oude man van allochtone afkomst reikte zijn hand naar me uit. Ik keerde mijn hoofd weer om en versnelde mijn tempo. Even geen zin in gezeik.

Twee straten verder doe ik mijn bij de Giensch voor te veel geld gekochte lederen handschoenen aan. Althans de rechter. De linker moet ik verloren zijn. In een flits zie ik de man weer voor me. In zijn uitgestoken hand mijn handschoen.

Hoe moeilijk is het wereldburger te zijn, kosmopolitan (uitgesproken met zo’n vreselijk Nederlands accent). Drie jaar psychologie gestudeerd, vier jaar Cultuur en wetenschapsstudies notabene, sociologie, Saïd for god’s sake! En dan nog je hoofd wegdraaien voor degene die de moeite neemt te knielen en je handschoen op te rapen. Rare jongens, die blanke mannen.

“Tell me anything in the world that survived without making profit” (Directeur Philips India)

De armen zijn niet een sta in de weg voor de vooruitgang, maar een consumentengroep die tot nu toe over het hoofd gezien is:

Tegenlicht: De Laatste Markt (bekijk aflevering)

Neoconservatieven en Moslim fundamentalisten delen dezelfde maatschappij kritiek op het door het liberalisme verdorven Westen en creeëren samen een groot verhaal waarin de Sovjet Unie de bron is van alle kwaad.

[kml_flashembed movie="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=881321004838285177" width="400" height="326" wmode="transparent" /]

Egyptische aristocraat en volgeling van Sayyid Qutb, Ayman Muhammad Rabaie al-Zawahiri, zal in de jaren tachtig het grote voorbeeld zijn voor Osama Bin Laden. De leerlingen van Leo Strauss vormen in de jaren zeventig de neoconservatieve beweging, die nu de grootste machtfactor is in de Verenigde Staten.

Pikant detail: Leo Strauss was een grote fan van de populaire western serie Gunsmoke, waarin een all americain cowboy met witte hoed aan de lopende band bad guys neerknalt.