Er zijn al jaren zoveel rare sexprogramma’s op televisie te zien, waarom dan nu ineens ophef over een film die 36 jaar oud is?

Ten eerste is Deep Throat extreem expliciet. Wat iedereen ook beweert, dit is geen soft porno. Niet explicieter trouwens dan pakweg Ken Park (2002) of Intimacy (2001), wel hariger. Maar dat laatste zal niet de prioriteit zijn van de Christen Unie. Niet in de voorkamer in ieder geval.

Dat zou een tweede reden kunnen zijn voor de ophef. De Cristen Unie beschouwt de publieke televisie als voorkamer (groot raam uitkijkend op de straat kant, geen gordijnen) en wil die netjes op orde houden, terwijl het in de commerciële achterkamer ‘hendig los geht’, zoals de katholieken hier bij de grens met Duitsland plachten te zeggen.

Waar de Christen Unie zich wellicht ook druk om maakt is de thematiek van anorgasmia waaraan de seks scenes in Deep Throat worden opgehangen. Linda Lovelace lijdt aan deze medische conditie. Ze houdt van sex maar kan geen orgasme krijgen (ze ervaart ‘tingles’, maar ze hoort geen ‘bells’). Ze bespreekt haar probleem met een vriendin. In hun zoektocht naar een oplossing creeëren ze menig, nu inmiddels standaard maar toen vrij originele, sexscene (orgies, verschillende standen, close ups, etc.). Dit natuurlijk allemaal met snor en zonder condoom. De film doorbreekt de maatschappelijke stilte rondom het vrouwelijke orgasme en moedigt vrouwen aan om op zoek te gaan naar manieren om een orgasme te krijgen.

Juist die thematiek van het vrouwelijke orgasme ligt in de christelijke traditie moeilijk. Seks is een manier om meer godsvruchtigen op de aarde te planten, genot is een vervelend bijverschijnsel. Helaas moeten mannen klaar komen om aan hun deel van de overeenkomst te voldoen en dat gaat gepaard met genot. Maar het genot van de vrouw is volkomen overbodig. Zij is in een wereld waarin voortplanting een bewuste, beschaafde en gelovige keuze en plicht is, eerder een constructiefout. Lust leidt maar tot overspel. En overspel is fout (het zevende gebod).

Een groter probleem met de film is de gegeven oplossing voor de orgasmische problemen van mejufrouw Lovelace. Want hoewel de film begint als een bevrijder van de vrouwelijke sexualiteit, verwordt ze na 22 minuten tot een typisch mannelijke natte droom. De psychiater/arts die Linda op aanraden van haar vriendin bezoekt ontdekt namelijk dat de oorzaak van haar probleem het ontbreken van een vaginale clitoris is. Vaginale clitoris, zul je je afvragen, zijn er nog andere clitorissen mogelijk dan vaginale dan? Jazeker, na wat speurwerk ontdekt Dr. Young de clitoris van Linda Lovelace. Zij zit niet in haar vagina, maar, je raadt het al, diep in haar keel.

De oplossing voor Linda’s anorgasmia is ligt dus niet bij het sexuele gedrag van de man of bij de, door de cultuur ingefluisterde, angst voor het orgasme in de psyche van de vrouw. Nee, de oplossing ligt besloten in een handeling die voor de man een ultieme vorm van genot is. Belangrijk onderdeel van de ultiemheid van dit genot is dat de man het volkomen passief ondergaat.

Zelfs in het beste geval, wanneer we ervan uitgaan dat de fellatio (zelf ook een burgerlijk-christelijk taboe) in dit geval staat voor de sexuele bevrijding in de vrouw van de ketenen der burger-taboe-cultuur, wordt de oorzaak bij de vrouw gelegd. Zij moet zich bevrijden van de ketenen die er nu eenmaal zijn, zij heeft een mannelijke arts nodig om haar dat duidelijk te maken. Deze man hoeft zelf niets te ondernemen, sterker nog hij kan lekker achterover gaan liggen terwijl zijn geringe inspanningen worden beloond met een fellatio! Het is de vrouw en niet de man die beter haar best moet doen.

Onthullend is het feit dat het orgasme dat Linda Lovelace natuurlijk krijgt terwijl zij haar bevrijder oraal bevredigd, onder andere verbeeld wordt met een mannelijke metafoor, die van de raket die opstijgt. Nog onthullender is Linda’s uitroep direct naar haar orgasme “O doctor Young, (..) you saved my life, I am a fullfilled woman now (..) i want to marry you, I want to be your slave” (31:56:00).

De bevrijding van de vrouwelijke seksualiteit is dus eigenlijk een nieuwe vorm van slavernij. Niet alleen heeft de vrouw een schuld bij de man te vereffenen omdat hij haar bevrijd heeft van haar, door hem zelf gecreëerde, slavernij, de bevrijding zelf is ook nog tegelijkertijd de vereffening van die schuld. Je maakt iemand tot slaaf, je bevrijdt die slaaf door haar in dienst te nemen en zij is jouw eeuwig haar vrijheid verschuldigd. Een vrijheid die dus geen vrijheid is, maar een nieuwe vorm van slavernij.

In de documentaire Inside Deep Throat (2005) vertelt Linda Susan Boreman (aka Linda Lovelace) dat zij mishandeld werd tijdens het maken van Deep Throat en onvrijwillig aan de film heeft meegewerkt. Voor haar beweringen dat ze bedreigd werd met een pistool zijn verder geen aanwijzingen, maar zeker is dat haar toenmalige man, Chuck Traynor, 1250 dollar ontving voor haar acteerprestaties en zich extreem dwingend en controlerend gedroeg.

Jammer genoeg heeft de Christen Unie het feministische argument niet gebruikt om de haar claim te ondersteunen dat Deep Throat niet op de televisie thuis hoort. En dat brengt ons, mijn geduldige lezers, tot de laatste mogelijke beweegreden van de Christen Unie om Deep Throat van de publieke televisie te verbannen. In samenhang met de documentaire Inside Deep Throat biedt het een helder inkijkje (zicht op de straat, geen gordijnen) in de keuken van de christelijk-burgerlijke praktijk van onderdrukking. Niet de naïeve jaren vijftig versie van voor de seksuele bevrijding, maar de onderdrukking die in die bevrijding zelf besloten ligt.

Ik liep over de Sint Anna laan, ter hoogte van de zeer middelmatige pizzeria Da Roberto, die ik, als hij ook maar in de buurt kwam van de kwaliteit van ‘the best place in town’ in de Koestraat, vast en zeker tot mijn vaste pizzeria had gemaakt. Vanwege de naam uiteraard. Maar dat terzijde. Ik had zojuist geld gepind bij de SNS bank, die daar toen nog was. Ik had het koud en was gehaast. Achter mijn rug probeerde iemand beleeft mijn aandacht te trekken ‘Meneer!’. Ik keek zonder vaart te minderen om. Een oude man van allochtone afkomst reikte zijn hand naar me uit. Ik keerde mijn hoofd weer om en versnelde mijn tempo. Even geen zin in gezeik.

Twee straten verder doe ik mijn bij de Giensch voor te veel geld gekochte lederen handschoenen aan. Althans de rechter. De linker moet ik verloren zijn. In een flits zie ik de man weer voor me. In zijn uitgestoken hand mijn handschoen.

Hoe moeilijk is het wereldburger te zijn, kosmopolitan (uitgesproken met zo’n vreselijk Nederlands accent). Drie jaar psychologie gestudeerd, vier jaar Cultuur en wetenschapsstudies notabene, sociologie, Saïd for god’s sake! En dan nog je hoofd wegdraaien voor degene die de moeite neemt te knielen en je handschoen op te rapen. Rare jongens, die blanke mannen.

Is the President of Iran not a world leader, one might ask. This was apparently not the issue. The President of Iran does BAD THINGS and thus he cannot have his say. Luckily the president of Columbia University did not yield to the pubic protests, although he was a bad host enough to criticize his guest in rather strong language in his introductionary speech. A revealing display of hypocrisy and bad manners. Apparently Mr. Bollinger thought it was necessary to safeguard his position as president of the university.

President Ahmadinejad proved himself to be the bigger man here by saying sensible things while ignoring the laughter and disapprovement these things caused with the public. When he says that there is more investigation needed into the Holocaust, every historian knows he’s right. The history of the Holocaust has been dominated until now by a strong political Jewish pressure group in the US, as well as by a communal feeling of guilt towards the Jewish people in Europe. We all know, but do not want to know, antisemitism was used and blown up by the fascists, not invented by them. ‘The Holocaust did not happen’ can be understood by an historian as ‘the story told now is not complete’. Where are the Roma in this story for example? Are they part of that ‘six million’, or is the dead count yet to be raised?

The appraisal of a historical ‘incident’ like the Holocaust or September 11 changes over time. Historical facts are being constructed and it is no more than sensible to think that over a hundred years the attack on the World Trait Centre will be viewed in a global perspective that tries to be objective about the causes. That there are people who are just wrong and bad, is too simple a story, every sensible person would agree.

Seen in the same cultural scientific light, Ahmadinejad’s remark about homosexuals is also nothing to laugh about. When he says that in Iran “we do not have homosexuals like in your country”, he is quite right. Homosexuality as a lifestyle, like we know here in the West, is nonexistent in Iran. Off course there are erotic contacts between men in all sorts of ways, but they have completely different forms than we are familiar with.

It are these cultural differences that complicate the story and are being ignored by a large part of, even the academic, American public. This thinking in differences does not provide clear cut rules of behavior, but it does mean that you just let the man speak, for God’s sake.

BRON

“Let me begin with a supposition. Suppose that
“humanities computing,” “digital humanities,” “technology
in the humanities,” “media arts and technology,”
and other such awkwardly named associations
and programs will one day fulfill their mission. That
mission, phrased broadly, is to integrate information
technology into the work of the humanities so
fully and in so entangled a manner—at once as tool,
perspective, and theme—that it would seem just as
redundant to add the words “computing,” “digital,”
“media,” or “technology” to “humanities” as it was
previously to add “print-based.” Information technology
will simply be part of the business of the
humanities along with all its other business. What
then?”

Alan Liu – The Humanities: A Technical Profession

Techno-geboenk en stemmen op de achtergond, ze zou ons wel even binnenlaten. En ja hoor, daar ging de deur open. we werden door donkere gangen geleid, trappen af en ineens stonden we temidden van techno en gekeuvel en drank, precies zoals je zou verwachten van een feestje. Op mijn vragen waarom de deur op slot zat terwijl er een feestje was, kon niemand echt een antwoord geven. het antwoord was natuurlijk voor de hand liggend, namelijk om buitenstaanders buiten te houden, maar dat kon niet gezegd worden. De Jan van Eyck wil immers officieel meer contact met Maastricht en haar inwoners. De Creative City weet je wel, de ambtenaren-bestseller die oproept tot een brede culturele basis, netwerkjes van kansloze uitgestotenen die eigenlijk toch kansvol zijn of in ieder geval tot allerlei kansrijke initiatieven leiden, zo is uit statistisch onderzoek gebleken. Ik heb een tip voor de Jan van Eyck, U voelt hem al:

ZET DE DEUR OP EEN KIER ALS JE EEN FEESTJE GEEFT!!!

Kan de rest van lichtelijk doch creatief gestoord Maastricht ook van de vette techno klanken genieten die uit de kelders van de meest zuidelijke Nederlandse vesting der hedendaagse kunst uitstijgen!