Robert Buzink » boek

Zo lees jij over een jaar de krant

Robert Buzink — Wed, 01 Apr 2009 17:00:06 +0000

Afgelopen maandag kwam De Nieuwe Reporter met een uitgebreide analyse van de nieuwe e-reader van Amazon, de Kindle 2. Met een e-reader kun je de krant lezen zonder hem uit te printen of op papier in de bus te ontvangen. De Kindle 2 doet volgens De Nieuwe Reporter wat ouderwets aan. “Monochroom scherm, geen touch screen, geen sociale media-component, weinig interactieve mogelijkheden of opties om de content te personaliseren”.

Mijlpaal

De Nieuwe Reporter is uiteindelijk toch positief over het ding. “Het heeft zeker zijn tekortkomingen, maar de reader is desalniettemin een mijlpaal die vergelijkbaar is met de introductie van de iPod.” Er wordt meteen bij gezegd dat dat waarschijnlijk overdreven is, maar toch kan de schrijver zich voorstellen nooit meer een papieren boek te kopen.

De originele Kindle uit november 2007 (links) en de nieuwe Kindle 2 (rechts)

Nu koop ik al geen papieren boek meer sinds ik een abonnement op de openbare bibliotheek heb, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om die mijlpaal en die iPod. Want de massaproductie van een elektronische e-reader mag dan een mijlpaal zijn, de introductie van de Kindle is nog niet de introductie van de iPod. Toen Apple de iPod lanceerde, bestonden er al mp3-spelers. Wat de iPod onderscheidde van bestaande muziekspelers was naast de immens grote harde schijf toch vooral zijn looks.

Lelijk

Dat de Kindle zo lelijk is dat je er als normale consument niet mee gezien wil worden is dus geen bijkomstigheid, het staat het succes van de e-reader in de weg. En dat is jammer, want een goede e-reader is voor de toekomst van de krant zeer belangrijk. De redactie van Amerikaanse krant The Detroit News beseft dat gelukkig maar al te goed. De krant gaat een partnership aan met het bedrijf Plastic Logic dat een e-reader maakt waarmee je wel gezien wilt worden in de trein.

De reader van Plastic Logic laat nog steeds alleen maar stilstaand beeld in grijstinten te zien. Maar dat maakt niets uit. Het gaat er bij een e-reader om dat je tekst goed kunt lezen zonder dat je last van je ogen krijgt. Belangrijk is dat het een touch screen heeft, waardoor er geen lelijke knopen op het apparaat zitten. Het belangrijkste onderdeel van de reader, het scherm, is een stuk groter dan bij de Kindle.

Oordeel zelf

Wat heb jij liever? Ik zou wachten tot de onderste in 2010 beschikbaar komt. Zolang nrc.next niet te downloaden is als pdf, heb je er toch niets aan.

Nog toekomstiger

Maar het allerliefste wil je natuurlijk een flexibele reader waar je op kunt gaan staan:

De feiten

Dit artikel verscheen eerder op nrcnext.nl

Expat over Amsterdam: ‘niet de hel’

Robert Buzink — Tue, 25 Nov 2008 14:10:23 +0000

“I think it was a guy called Camus who described the central canal ring of Amsterdam like Dantes like circles of hell. That couldn’t be further from the truth.”

Dat antwoordt expat Megan Roberts als haar gevraagd wordt naar de grootste misvatting over Amsterdam (op 1:30 in het filmpje). Ze doelt op La Chute (De Val) van Albert Camus. Het leven van hoofdpersoon Jean-Baptiste Clamence, een advocaat in Parijs, raakt volledig ontregeld wanneer hij een vrouw in de Seine hoort vallen. Ze pleegt zelfmoord. Clamence loopt door. Overmand door schulgevoelens verhuisd hij naar Amsterdam, de hel.

‘The Zuider Zee is a dead see and the concentric canals of Amsterdam are the concentric circles of hell, the “bourgeois Hell,” i.e., contemporary Europe. At the Mexico City bar we are at “the heart of things”, in the “last circle.” Clamence lives in the Jewish quarter, “the scene of one of the great crimes of history,” as he calls it, alluding to the deportation and massacre of the Jews and reminding us, at the same time, of the crucifixion of Christ, whose betrayer is chewed eternally in one of Lucifer’s mouths.’¹

Daar hangt de Clemence rond in de binnenstad en verzamelt als een soort vampier/rechter/priester de gewetens van zijn slachtoffers. Hij neemt ze de biecht af. Maar hij is een profeet zonder messias en kan daardoor geen hoop bieden.

‘The doves of Amsterdam, ironically symbolizing the Holy Spirit, hover perpetually over the city, but they never descend. Salvation will never come.’ (Viggiani, 1960)

Camus and the Fall from InnocenceCarl A. ViggianiYale French Studies, No. 25, Albert Camus (1960), pp. 65-71 Published by: Yale University Press. Stable URL: http://www.jstor.org/stable/2928903

Abstract sense of beauty

Robert Buzink — Mon, 16 Apr 2007 14:16:49 +0000

An artist should create beautiful things, but should put nothing of his own life into them. We live in an age when men treat art as if it were meant to be a form of autobiography. We have lost the abstract sense of beauty.

Oscar Wilde – The Picture of Dorian Gray

Persons with principles

Robert Buzink — Mon, 22 Jan 2007 01:54:01 +0000

Now, the value of an idea has nothing whatsoever to do with the sincerity of the man who expresses it. Indeed, the probabilities are that the more insincere the man is, the more purely intellectual will the idea be, as in that case it will not be colored by either his wants, his desires, or his prejudices. However, I don’t propose to discuss politics, sociology, or metaphysics with you. I like persons better than principles, and I like persons with no principles better than anything else in the world.

Oscar Wilde – The Picture of Dorian Gray

Lichamen

Robert Buzink — Mon, 10 Jul 2006 09:45:40 +0000

(…) ik had misschien nooit een echt gesprek gehad met iemand anders dan een vrouw van wie ik hield, en eigenlijk leek het me logisch dat het uitwisselen van ideeen met iemand die je lichaam niet kent, die niet in staat is het ongelukkig te maken of juist vreugde te schenken, een onechte en uiteindelijk onmogelijke exercitie is, want wij zijn lichamen, wij zijn voor alles, in de eerste plaats en bijna uitsluitend lichamen, en de toestand van onze lichamen vormt de ware verklaring voor de meeste van onze intellectuele en morele opvattingen.

Houellebecq – Mogelijkheid van een eiland – Context

Post postmodernisme

Robert Buzink — Mon, 10 Jul 2006 09:41:50 +0000

Het voordeel van een morele preek afsteken is dat zulk soort tirades al zoveel jaren lang aan zo’n sterke censuur onderworpen zijn geweest dat ze ongepast lijken en direct de aandacht van je gesprekspartner wekken; het nadeel is dat die laatste er nooit in slaagt je helemaal serieus te nemen.

Houellebecq – Mogelijkheid van een eiland – Context

Haneke

Robert Buzink — Mon, 10 Jul 2006 09:37:07 +0000

(…) waren niets anders dan twee van de naarste – en artistiek gezien erbarmelijkste – exemplaren van het nietzscheaanse uitschot dat al veel te lang voorwoekerde in het culturele veld, en ze konden in geen geval op hetzelfde niveau worden geplaatst als mensen van het kaliber Michael Haneke, of bijvoorbeeld als ikzelf – die er altijd voor had gezorgd dat mijn shows een zekere vorm van twijfel, van onzekerheid, van ongemak bevatten, hoe weerzinwekkend ze (ik was de eerste om dat te erkennen) over het geheel genomen ook waren. Ze luisterde met een sip gezicht maar niet erg aandachtig toe, ze had haar Fanta nog niet aangeraakt.

Houellebecq – Mogelijkheid van een eiland – context

Relativist

Robert Buzink — Mon, 10 Jul 2006 09:15:43 +0000

Hij leek in het bezit van een complexe en genuanceerde denkwijze; tenzij hij natuurlijk relativist was, wat altijd een schijn van complexiteit en genuanceerdheid wekt.

Michel Houellebecq – Platform (midden in de wereld) Context

Kunstleven

Robert Buzink — Mon, 10 Jul 2006 09:03:27 +0000

Ik heb tal van geruchtmakende tentoonstellingen, openingen en performances bijgewoond. Mijn conclusie staat inmiddels vast: kunst kan het leven niet veranderen. In ieder geval niet het mijne.

Michel Houellebecq – Platform (midden in de wereld) Context

De Ontelbaren

Robert Buzink — Sat, 01 Jul 2006 09:24:24 +0000

Wat gebeurd er wanneer de rest van de wereld besluit dat het genoeg geweest is en naar het westen trekt? Wat gebeurd er als Belgie wordt overspoeld door 'vreemdelingen'? Als het gedwongen wordt eerlijk te delen. Zal het eerlijk delen?

Peeters¹ laat op meedogenloze wijze zien hoezeer zowel ons medelijden als onze haat zijn verbonden met de luxe-positie die Wij Westerlingen in de wereld verworven hebben. Dit in schril contrast met het vanzelfsprekende egoisme van hen die op zoek zijn. Naar eten, een dak, een bestaan. Hoe ver zijn we eigenlijk bereid te gaan? Waar zij we allemaal tie in staat als we gedwongen worden onze machtspositie te consolideren? De geschiedenis geeft antwoord, zo ook in 'De Ontelbaren'. Het antwoord is niet om vrolijk van te worden.

Het idee dat West-Europa wordt overspoeld door vreemdelingen is in wezen een achterhaald idee, hoe wezenlijk de angst daarvoor ook mag zijn voor vele Belgen, getuige het aanblijvende succes van Het Vlaams Belang, dat bijna heel zijn bestaansrecht dankt aan dit soort angsten.

De Ontelbaren is echter niet alleen als de uitwerking van een alomtegenwoordig doemscenario maar ook als metafoor voor een wezenlijke situatie, zeer actueel. West-Europa zal welliswaar niet overspoeld worden door vreemdelingen, maar doordat de vrije markt van het Westen de vreemdelingen zal overspoelen, zal er toch sprake zijn van een herverdeling. Dat de economieen van China en India exponentieel groeien² ten opzichte van die van Nederland en Belgie is geen nieuws. Dat je als werknemer steeds meer zal concureren op een wereldwijde arbeidsmarkt³, of er in je eigen land nu veel Chinezen en Indiers wonen of niet, moet tot veel mensen nog doordringen.

Met het gevaar zelf in doemscenario's te vervallen, beweer ik: De tijd van de vaste contracten is voorbij; de tijd van een baan krijgen omdat je afgestudeerd bent, is voorbij; de tijd van een goede pensioenregeling is voorbij: de tijd, kortom, dat de middenklasse een zeker en vanzelfsprekend arbeidsleven leidt, is voorbij. Ik ben natuurlijk geen economm, maar ik heb me laten vertellen dat het bestaan van een, van inkomen verzekerde, middenklasse essentieel is voor economische groei, maar er zij ongewtijfeld andere modellen die weer andere dingen voorspellen. Bijkomend voordeel lijkt mij, als cultuurwetenschapper, dat we wakkergeschud worden uit ons lome consumeergedrag, dat aan de ene kant mensen geen tijd en kracht meer hebben (de winnaars, die voortdurend tussen hoofdsteden op en neer vliegen, de managers die werken, naar de sportschool gaan een een magnetron maaltijd eten og ergens een vokje pikken in de stad) en aan de andere kant de mensen die geen geld meer hebben om zich te omringen met dingen (de verliezers) en weer groente gaan verbouwen en leven van het land (hihi).