Politiek Archief

Lokale politici kunnen voortaan makkelijker aan hun woord gehouden worden. Op de website politiekarchief.nl zijn beeld- en geluidsfragmenten te vinden van hun uitspraken tijdens vergaderingen van gemeenten, waterschappen en provincieraden. De website wordt woensdag 19:00 uur geopend door Burgemeester Job Cohen van Amsterdam.

Met het politieke archief wil het samenwerkings verband van gemeenten, griffiers en universiteiten de lokale politiek weer dichter bij de mensen brengen, zegt woordvoerder Frank Lafort. ‘Nu kunnen burgers de lokale politiek echt op de voet volgen.’

Lees verder op volkskrant.nl.

Of eigenlijk vond ik dit. Twee grote pioneer speakers van 120 watt. Ze rammelden nogal flink toen ik ze op mijn fiets wilde zetten. Even checken dus. De voorkant er af gehaald. Zag er allemaal perfect uit. Bassen niet gescheurd, rubber  nog soepel. Toch maar meenemen dus.

Thuis aangesloten was er toch een vreemd bijgeluid te horen, alsof er iets resoneerde in de klankkast. Voordat ik mijn schroevendraaiers te voorschijn haalde, heb ik het ding toch eerst maar beter bekeken. Bleek er in de achterkant van elke speaker een rond zwart gat te zitten. Logisch, voor de bas. De gaten waren net groot genoeg voor… Nou ja, kijk zelf maar.

Twaalf balpennen, een play mobilehoofd, vier duploblokken, een handschoentje, twee action figures, stukken tekening, drie spelkaarten, een speelgoed autootje, drie rietjes en nog zo wat kindergrut. En een knuffel dus. Best een grote, die er met grof geweld ingeperst moet zijn. Het gat is groot genoeg voor een kinder handje en net te klein voor een volwassen hand. Maar met een beetje schudden en pielen kreeg ik er toch nog alles uit.

Moet ik het speelgoed nu weer terugleggen daar op de stoep? Misschien is het kindje dit speelgoed allang ontgroeid. Ik denk dat ik het maar gewoon wegmieter. Behalve de twee stukken speakersnoer. Want die zaten er ook in. Vast het werk van pappa. Een, twee foetsie. Afgekeken van zijn zoontje. Het valt me nog mee dat de luidsprekers niet vol zaten met spruitjes. Of stukken witlof.

Ze doen het trouwens uitstekend.

-update-

En zo ziet het er uit na een half uurtje schrijfpauze:

Op die website (gemaakt door Vandejong op basis van drupal) kun je de pas aanvragen en meteen afrekenen. Tenminste, dat kan iedereen behalve ik. Ik zit namelijk bij de Triodos bank omdat ik liever niet investeer in wapens en bestrijdingsmiddelen. En de Triodos bank heeft geen iDeal.

Je kunt bij Activetickets, het bedrijf dat de ticketverkoop regelt voor Cineville, alleen maar afrekenen met iDeal. Niet met je creditkaart of via paypal. Zelfs niet gewoon door geld over te maken.

Dus moet ik mijn gegevens op een formuliertje krabbelen en die bij de balie  van Rialto of het Ketelhuis inleveren (irritant). Maar dat kan alleen vóór  19:00. Dus niet als je naar de film gaat (irritant).

Ik moest mijn frustratie ergens kwijt, dat begrijp je. In plaats van te vloeken of ergens tegen aan te trappen, klikte ik onderaan de webpagina die uitlegt hoe je de pas kan aanvragen op add new comment (even het Nederlandse taalbestand installeren Vandejong!) en spuwde mijn gal (nu ja, deed betweterige suggesties). En wat blijkt? Mijn reactie (mirror) verschijnt ongemodereerd, direct onder de uitleg, in nog groter lettertype dan de uitleg zelf! Kijk da’s nog eens hip en democratisch.

Wel een beetje verwarrend ook. Wil je als brave (Rabobank) klant weten hoe je de pas aan moet vragen, krijg je een of ander verhaal te lezen over iemand anders zijn  problemen. Maar een veel groter probleem is dat blijkbaar niemand van de redactie de reactie leest! Ik heb tenminste nog niks gehoord.

Een reactie met kritiek onder één van de belangrijkste pagina’s op je website onbeantwoord laten is veel erger dan slechte reclame. Het is een slechte manier van met je klanten omgaan. Je laat hen lekker schreeuwen (dat is goed), maar tegen een muur (dat is slecht).

Dus Cineville: Haal die reactiemogelijkheid weg of restyle hem zodat hij duidelijk onderscheiden wordt van de hoofdinhoud. En, nog veel belangrijker, GA DE DIALOOG AAN MET REAGEERDERS. Da’s pas echt web 2.0.

Foto Comicbase

De laatste keuze maakt de gemeente Amsterdam. De stad heeft al zoveel geld over de rand van de bouwput van de Noord-Zuidlijn gegooid, dat ze voor haar gevoel en het gevoel van haar burgers het gat niet zo maar dicht kan gooien om het hele geval zo snel mogelijk te vergeten. Dat is volkomen irrationeel en als zodanig een bekend verschijnsel in de gedragseconomie. De investeringen heten sunk costs. Hoe meer je aan iets hebt besteed, hoe lastiger is het om het weg te gooien. Zelfs al kost het je steeds meer geld om het te behouden.

Ambtenaren, projectinwikkelaars en politici kennen deze bias en maken er bewust gebruik van. Grote infrastructurele projecten kosten bijna altijd veel meer dan oorspronkelijk beweerd werd. Gemiddeld zo’n 30 procent, zegt de Deense hoogleraar en megaprojectenexpert Bent Flyvbjerg in zijn boek Megaprojects and risk: an anatomy of ambition. Het gekke is dat niemand er iets van leert. Ondanks alle schandalen en schandaaltjes worden er steeds meer megaprojecten bedacht. Flyvbjerg noemt dat de ‘megaprojects paradox’.

Daarom deze oproep: Gemeente Amsterdam, je kan alsnog aan de handrem trekken. Begraaf de geïnvesteerde miljarden onder de Vijzelgracht en leg je burgers uit dat het sunk costs zijn. Vertel hun dat het irrationeel zou zijn nu nog verder te graven. Het hele project was gewoon een vergissing. Dat kan de beste overkomen. Zeg sorry en beloof het de volgende keer niet weer precies zo te doen. Dan hebben we het er niet meer over.

Vrankrijk besloot aanvankelijk geen details over de gebeurtenissen naar buiten te brengen. De vrijplaats kwam echter steeds meer onder druk te leggen. Deze week besloot burgermeester Job Cohen de vergunningen voor de kroeg op de begane grond in het pand met onmiddellijke ingang in te trekken. Vrankrijk liet in een reactie op Indymedia weten dat “de bevindingen en daaruit voortvloeiende conclusies niet stroken met de daadwerkelijke gebeurtenissen waaraan gerefereerd wordt”.

Vanmiddag publiceerde Vrankrijk een verklaring op zijn eigen website. In de verklaring worden de dingen die gebeurd zijn op de avond dat Yoghurt gewond raakte  gedetailleerd beschreven. Yoghurt en zijn vriend gedroegen zich die avond zeer agressief. Zij hebben klappen uitgedeeld en gekregen. Na een van de klappen viel Yoghurt hard achterover met zijn hoofd op de stoep. Een verpleegster die op bezoek was bij één van de bewoners van het pand paste eerste hulp toe.

De beheerders van de kroeg hebben de politie te woord gestaan. Volgens afspraak hebben zij de bezoekers van de kroeg in groepjes naar buiten laten komen. Tussen de afspraak met de politie en het naar buiten laten van de bezoekers zat ongeveer 5 minuten. Vervolgens hebben zij de politie binnengelaten om sporenonderzoek te doen. De politie heeft tien minuten rondgekeken en een stuk hout meegenomen dat als wapen gebruikt zou kunnen zijn.

De verklaring van de vrijplaats wijkt op belangrijke onderdelen af van de berichten die in de pers verschenen zijn. Het personeel heeft Yoghurt niet bloedend op straat achtergelaten, iemand heeft eerste hulp toegepast. Ook hebben zij de politie geen strobreed in de weg gelegd, maar juist meegewerkt. De sporen van de vechtpartij zijn niet uitgewist. De vechtpartij heeft grotendeels buiten op de stoep plaatsgevonden.

De verklaring zal de gemoederen binnen de kraakbeweging waarschijnlijk sussen. Of deze verklaring invloed zal hebben op de beslissing van Cohen om de kroeg te sluiten is moeilijk te voorspellen.

De feiten geven ook weinig aanleiding tot een reportage. Ze spelen zich, al weer een jaar geleden, af voor de Meander, zo’n foute studentenkroeg die ruikt naar verschaald bier en klinkt naar slechte muziek. Het vriendinnetje van de hippe jongeman waggelt dronken naar buiten. Een voorbijganger stoot een fiets om. Het vriendinnetje denkt dat het haar fiets is en begint met dubbele tong tegen de voorbijganger aan te zeiken. Die krijgt daar al gauw genoeg van en loopt dreigend op het meisje af. Dan springt de hippe jongeman tussenbeide, beschonken redder in nood.

Maar de opponent is nogal breed en de jongeman gaat de kroeg weer binnen om versterking te regelen. Dat lukt boven verwachting goed. Behalve zijn studentikoze vrienden komt een Ajax-hooligan mee naar buiten, die ze even daarvoor in de kroeg hebben leren kennen. Het onderwerp voetbal was breed genoeg gebleken om de kloof tussen academie en straat te overbruggen. In het stadion verlies je geen tijd met overleg en compromissen. De hooligan loopt recht op de tegenstander af en beukt hem met de palm van zijn hand keihard in het gezicht.

De opgeroepen getuige doet het even voor. Hij beweegt langzaam zijn arm naar voren tot dat die gestrekt is. De houding van een politieagent die een auto tot stoppen maant. Het jasje van de getuige zit een beetje krap. Zijn pantalon is te kort. Je ziet de neutraal grijze sokken boven de glimmende bruinleren schoenen. De getuige is van beroep jurist. Lees: hij heeft onlangs zijn bachelor rechten gehaald. Hij noemt de jongeman naast hem, met wie hij al sinds de middelbare school bevriend is, consequent ‘verdachte’.

Zo van: ‘Verdachte gaf de aangever toen een duw, waardoor die ten val kwam.’ Om de aandacht nog even te vestigen op het te krappe pak van de getuige, laat de rechter hem dat ook nog even nadoen. De getuige strekt nu beide handen, aarzelend. Alsof hij beseft dat de auto die hij zojuist tot stoppen gemaand heeft, toch gaat doorrijden. Alsof hij de auto fysiek wilt tegenhouden. Hoewel hij tegelijkertijd beseft dat dat een beetje een belachelijk idee is. De rechter raakt al gauw verveeld van zijn eigen spelletje. De zaak is voor hem afgedaan.

Ook de officier van justitie ziet in dat de zaak geen kans van slagen heeft. Uit de verklaringen van de aangever blijkt niet duidelijk wie de klap heeft gegeven. Het goed ingestudeerde verhaal van jeugdvriend de getuige wijst een anonieme hooligan als degene aan die de klap heeft gegeven. De aangeklaagde heeft het slachtoffer slechts een duw gegeven. Het is niet de eerste keer dat de hippe jongeman voor de rechter staat. Ook de vorige keer kon hij er niets aan doen. ‘Op het gebied van ruzies ben ik de grootste pechvogel die er bestaat’, zegt hij er zelf over. Arme jongen, twee keer begon hij een carrière als held en eindigde als slachtoffer.

De rechter informeert nog even naar de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Verdient hij nog steeds 1500 euro per maand met grafische vormgeving? Helaas, dat loopt tegenwoordig wat minder. Hij exporteert nu vooral Italiaanse truffelkaas vanuit Rusland naar Amerika. De rechter leeft op. Truffelkaas? Ja, truffelkaas en ekografstenen. Gemaakt van hetzelfde materiaal als aanrechtbladen, nepgraniet. Dat kun je gewoon gieten. Elke vorm is mogelijk. Daar moet de verdachte meer over vertellen. Gauw spreekt de rechter de jongen vrij en begint meteen over de kaas en de stenen.

Het is moeilijk uit te leggen hoe het precies zit met die grafstenen. De jongen kan het beter laten zien met behulp van een paar foto’s. Dat lijkt de rechter wel wat. Hij roept de jongen naar voren. Die haalt zijn iPhone uit de zak van zijn colbertje en leunt over de tafel waarachter de rechter zit. Die buigt zijn hoofd samenzweerderig naar dat van de jongen. Samen bekijken ze foto’s van grafzerken. De advocaat kijkt geamuseerd toe. De officier fronst. Het publiek vraagt zich af of  al deze mensen misschien lid zijn geweest van dezelfde studentenvereniging. De NRC-verslaggeefster kijkt op haar horloge. De mooie griffier kijkt van onder haar oogleden naar de klok. Tijd voor de volgende zaak.

Lees Ik kreeg ruzie maar een ander sloeg (pdf), de reportage van Rinskje Koelewijn in het NRC.

Lees Een opa die drugs koopt (pdf) , de reportage van Rinskje Koelewijn over de zaak die na deze kwam (met dezelfde rechter).

1. Inmiddels is deze hinein geïnterpreteerde gedachte van Koelewijn ingehaald door de werkelijkheid. Ze heeft deze zaak een weekje bewaard en op 29 november gepubliceerd onder de titel Ik kreeg ruzie, maar een ander sloeg (Koelwijn, Rinskje. NRC handelsblad, 29 november 2008 )

“I think it was a guy called Camus who described the central canal ring of Amsterdam like Dantes like circles of hell. That couldn’t be further from the truth.”

Dat antwoordt expat Megan Roberts als haar gevraagd wordt naar de grootste misvatting over Amsterdam (op 1:30 in het filmpje). Ze doelt op La Chute (De Val) van Albert Camus. Het leven van hoofdpersoon Jean-Baptiste Clamence, een advocaat in Parijs, raakt volledig ontregeld wanneer hij een vrouw in de Seine hoort vallen. Ze pleegt zelfmoord. Clamence loopt door. Overmand door schulgevoelens verhuisd hij naar Amsterdam, de hel.

‘The Zuider Zee is a dead see and the concentric canals of Amsterdam are the concentric circles of hell, the “bourgeois Hell,” i.e., contemporary Europe. At the Mexico City bar we are at “the heart of things”, in the “last circle.” Clamence lives in the Jewish quarter, “the scene of one of the great crimes of history,” as he calls it, alluding to the deportation and massacre of the Jews and reminding us, at the same time, of the crucifixion of Christ, whose betrayer is chewed eternally in one of Lucifer’s mouths.’¹

Daar hangt de Clemence rond in de binnenstad en verzamelt als een soort vampier/rechter/priester de gewetens van zijn slachtoffers. Hij neemt ze de biecht af. Maar hij is een profeet zonder messias en kan daardoor geen hoop bieden.

‘The doves of Amsterdam, ironically symbolizing the Holy Spirit, hover perpetually over the city, but they never descend. Salvation will never come.’ (Viggiani, 1960)

1. Camus and the Fall from InnocenceCarl A. ViggianiYale French Studies, No. 25, Albert Camus (1960), pp. 65-71 Published by: Yale University Press. Stable URL: http://www.jstor.org/stable/2928903
   

Het regiedebuut van acteur Thijs Römer is een lichtvoetige Hollandse roadmovie. Katja Schuurman, vrouw van de regisseur, acteert sterk. Zelfs haar eigen vader had haar in haar rol van doorgeslagen huisvrouw aanvankelijk niet herkent, beweert Katja Schuurman in de foyer. Thijs Römer zelf en Tara Elders spelen niet onverdienstelijk. Het verhaal is een beetje stuurloos en de karakters worden niet echt ontwikkeld. Tijdens de Q&A na afloop van de film blijkt waarom. Thijs Römer heeft niets te vertellen. Hij blijft herhalen dat hij de kijker niet in een bepaalde hoek wil dwingen. Leuk argument, maar in dit geval overduidelijk een flauw excuus voor gebrek aan inhoud.

Het Wapen van Geldrop is een ongevaarlijke film. Onderhoudend, wanneer je niet teveel verwacht. Hoewel de film deels in Brabant en Limburg speelt is ze erg op de randstad geörienteerd. De juffrouw achter de hotelbalie spreekt op zo’n manier Limburgs dat ze het belachelijk maakt. Regisseur Römer ziet het probleem niet. ‘Voordat ze die scene speelde heeft een echte Limburger het haar voorgedaan, het accent is dus redelijk echt.’ Ik heb tien jaar in Maastricht gewoond en kan het nog steeds niet spreken zonder het te ongewild te bespotten. Vijf minuten dialectles lijkt me een beetje aan de korte kant.

Met Geldrop of zelfs maar Brabant heeft de film ook al weinig te maken. In het begin van de film spreekt Römer nog een beetje Brabants, maar aan het einde lijkt hij zijn afkomst vergeten te zijn. Misschien een voorbeeld van hoe lastig het is jezelf te regisseren? De acteurs die de Geldropse familie van Römer spelen, proberen niet eens te doen of ze een Brabants accent hebben. De familie van producer Gijs van de Westelaken, die uit Geldrop komt, herkende haar dorpje ook niet echt, geeft Westelaken zelf toe. Brabant en Limburg fungeren kortom ook in deze film weer als ‘de provincie’, gezien door de troebele stadsbril van een geboren randstadter.

De lompe vragen van het wat oudere echtpaar, het arrogante gezeur van twee bevriende recensenten, de onbegrijpelijke verdediging van de provincie door ondergetekende: Thijs Römer kreeg nogal wat naar zijn hoofd daar tussen het rode fluweel. Aan de bar waren de recensenten gelukkig milder gestemd. Loslaten deden ze echter niet, bloedhonden als ze zijn. Gelukkig was daar echtgenote Katja Römer-Schuurman met de verlossende mededeling dat een taxi met draaiende motor voor het theater stond te wachten.

Een van de honden kreeg spontaan een blos op zijn wangen en begon complimenten te stamelen. Herinnerde hij zich daar ter plekke die keren dat hij met zijn hand aan zijn geslacht nog maar een keer Oesters van Nam Kee opzette? Maf hoe sexsymbool en soapsterretje Katja is uitgegroeid tot een uitstekende actrice en een krachtige vrouw. Leuk is ze ook. Maar ik wil niet zijn zoals die stamelende sukkel naast me, dus doet het me niets.