Op die website (gemaakt door Vandejong op basis van drupal) kun je de pas aanvragen en meteen afrekenen. Tenminste, dat kan iedereen behalve ik. Ik zit namelijk bij de Triodos bank omdat ik liever niet investeer in wapens en bestrijdingsmiddelen. En de Triodos bank heeft geen iDeal.

Je kunt bij Activetickets, het bedrijf dat de ticketverkoop regelt voor Cineville, alleen maar afrekenen met iDeal. Niet met je creditkaart of via paypal. Zelfs niet gewoon door geld over te maken.

Dus moet ik mijn gegevens op een formuliertje krabbelen en die bij de balie  van Rialto of het Ketelhuis inleveren (irritant). Maar dat kan alleen vóór  19:00. Dus niet als je naar de film gaat (irritant).

Ik moest mijn frustratie ergens kwijt, dat begrijp je. In plaats van te vloeken of ergens tegen aan te trappen, klikte ik onderaan de webpagina die uitlegt hoe je de pas kan aanvragen op add new comment (even het Nederlandse taalbestand installeren Vandejong!) en spuwde mijn gal (nu ja, deed betweterige suggesties). En wat blijkt? Mijn reactie (mirror) verschijnt ongemodereerd, direct onder de uitleg, in nog groter lettertype dan de uitleg zelf! Kijk da’s nog eens hip en democratisch.

Wel een beetje verwarrend ook. Wil je als brave (Rabobank) klant weten hoe je de pas aan moet vragen, krijg je een of ander verhaal te lezen over iemand anders zijn  problemen. Maar een veel groter probleem is dat blijkbaar niemand van de redactie de reactie leest! Ik heb tenminste nog niks gehoord.

Een reactie met kritiek onder één van de belangrijkste pagina’s op je website onbeantwoord laten is veel erger dan slechte reclame. Het is een slechte manier van met je klanten omgaan. Je laat hen lekker schreeuwen (dat is goed), maar tegen een muur (dat is slecht).

Dus Cineville: Haal die reactiemogelijkheid weg of restyle hem zodat hij duidelijk onderscheiden wordt van de hoofdinhoud. En, nog veel belangrijker, GA DE DIALOOG AAN MET REAGEERDERS. Da’s pas echt web 2.0.

Foto Comicbase

De laatste keuze maakt de gemeente Amsterdam. De stad heeft al zoveel geld over de rand van de bouwput van de Noord-Zuidlijn gegooid, dat ze voor haar gevoel en het gevoel van haar burgers het gat niet zo maar dicht kan gooien om het hele geval zo snel mogelijk te vergeten. Dat is volkomen irrationeel en als zodanig een bekend verschijnsel in de gedragseconomie. De investeringen heten sunk costs. Hoe meer je aan iets hebt besteed, hoe lastiger is het om het weg te gooien. Zelfs al kost het je steeds meer geld om het te behouden.

Ambtenaren, projectinwikkelaars en politici kennen deze bias en maken er bewust gebruik van. Grote infrastructurele projecten kosten bijna altijd veel meer dan oorspronkelijk beweerd werd. Gemiddeld zo’n 30 procent, zegt de Deense hoogleraar en megaprojectenexpert Bent Flyvbjerg in zijn boek Megaprojects and risk: an anatomy of ambition. Het gekke is dat niemand er iets van leert. Ondanks alle schandalen en schandaaltjes worden er steeds meer megaprojecten bedacht. Flyvbjerg noemt dat de ‘megaprojects paradox’.

Daarom deze oproep: Gemeente Amsterdam, je kan alsnog aan de handrem trekken. Begraaf de geïnvesteerde miljarden onder de Vijzelgracht en leg je burgers uit dat het sunk costs zijn. Vertel hun dat het irrationeel zou zijn nu nog verder te graven. Het hele project was gewoon een vergissing. Dat kan de beste overkomen. Zeg sorry en beloof het de volgende keer niet weer precies zo te doen. Dan hebben we het er niet meer over.

De boswachter pakt elk ei uit het nest en smeert het in met de maïskiemolie (‘ideaal voor roerbakken’ staat op het etiket. Dat meldt de schrijver van deze reportage in de Volkskrant er bij. Dat soort details maken de reportage). Doordat de gaatjes in het ei zich vullen met de olie krijgt het embryo geen lucht meer. Het kleine gansje in het ei gaat langzaam dood.

Volgens de boswachter is het de meest humane manier om de ganzenpopulatie in bedwang te houden. Je kunt de eieren niet gewoon weghalen (en opeten), want dan leggen de ganzen gewoon nog een keer een zooi eieren. En als je de ganzen niet vermoord als ze klein en weerloos zijn, moet je ze doodschieten als ze groot zijn. ‘En dat willen we voorkomen,’ zegt boswachter Hovinga.

Maar waarom zou je dat in godsnaam willen voorkomen? Er zijn mensen die dat leuk vinden om ganzen dood te schieten (en niet de minste). En bovendien kun je ze dan opeten. Ganzen zijn namelijk lekker. Als lekkere beesten zich vanzelf in groten getale voortplanten ga je dat niet lopen voorkomen. Je gaat ze ook niet vergassen. Je schiet ze dood en eet ze op. Dan kan die maïskiemolie ook weer gebruikt worden waar het voor bedoeld is.

En als jij één van diegenen bent die gaat zitten klagen wanneer er jagers door jouw recreatiegebiedje struinen, moet je even goed luisteren: ganzen doodschieten is niet zielig. Of in ieder geval een stuk minder zielig dan ganzen dode eieren laten uitbroeden of kippen opsluiten in een grote schuur. Die zooi die je koopt in zo’n geel plastic bakje bij de Albert Heijn was ook ooit een ding met poten en een snavel, weet je nog?

Afgelopen maandag kwam De Nieuwe Reporter met een uitgebreide analyse van de nieuwe e-reader van Amazon, de Kindle 2. Met een e-reader kun je de krant lezen zonder hem uit te printen of op papier in de bus te ontvangen.  De Kindle 2 doet volgens De Nieuwe Reporter wat ouderwets aan. “Monochroom scherm, geen touch screen, geen sociale media-component, weinig interactieve mogelijkheden of opties om de content te personaliseren”.

Mijlpaal

De Nieuwe Reporter is uiteindelijk toch positief over het ding. “Het heeft zeker zijn tekortkomingen, maar de reader is desalniettemin een mijlpaal die vergelijkbaar is met de introductie van de iPod.” Er wordt meteen bij gezegd dat dat waarschijnlijk overdreven is, maar toch kan de schrijver zich voorstellen nooit meer een papieren boek te kopen.

De originele Kindle uit november 2007 (links) en de nieuwe Kindle 2 (rechts)

Nu koop ik al geen papieren boek meer sinds ik een abonnement op de openbare bibliotheek heb, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om die mijlpaal en die iPod. Want de massaproductie van een elektronische e-reader mag dan een mijlpaal zijn, de introductie van de Kindle is nog niet de introductie van de iPod. Toen Apple de iPod lanceerde, bestonden er al mp3-spelers. Wat de iPod onderscheidde van bestaande muziekspelers was naast de immens grote harde schijf toch vooral zijn looks.

Lelijk

Dat de Kindle zo lelijk is dat je er als normale consument niet mee gezien wil worden is dus geen bijkomstigheid, het staat het succes van de e-reader in de weg. En dat is jammer, want een goede e-reader is voor de toekomst van de krant zeer belangrijk. De redactie van Amerikaanse krant The Detroit News beseft dat gelukkig maar al te goed. De krant gaat een partnership aan met het bedrijf Plastic Logic dat een e-reader maakt waarmee je wel gezien wilt worden in de trein.

De reader van Plastic Logic laat nog steeds alleen maar stilstaand beeld in grijstinten te zien. Maar dat maakt niets uit. Het gaat er bij een e-reader om dat je tekst goed kunt lezen zonder dat je last van je ogen krijgt.  Belangrijk is dat het een touch screen heeft, waardoor er geen lelijke knopen op het apparaat zitten. Het belangrijkste onderdeel van de reader, het scherm, is een stuk groter dan bij de Kindle.

Oordeel zelf

Wat heb jij liever? Ik zou wachten tot de onderste in 2010 beschikbaar komt. Zolang nrc.next niet te downloaden is als pdf, heb je er toch niets aan.

Nog toekomstiger

Maar het allerliefste wil je natuurlijk een flexibele reader waar je op kunt gaan staan:

De feiten

• Lees een zeer uitgebreide vergelijking van de Kindle 2 met de Kindle original
• Tien redenen om een Kindle 2 te kopen. En tien redenen om het te laten
• Bekijk de Kindle 2 in actie op youtube
• Bij een e-reader abonnement van NRC krijg je een andere e-reader, de Iliad
• Verwarrend? Bekijk een overzicht van alle op dit moment beschikbare e-reader

Dit artikel verscheen eerder op nrcnext.nl

“Er zijn natuurlijk grenzen aan de vrijheid van meningsuiting, maar men hoeft het niet eens te zijn met de heer Wilders om in te zien dat hij die grenzen niet is overschreden.” De krant herinnert ons aan de uitspraken van het OM in juni, toen die nog geen reden zag om Wilders te vervolgen. Dat het OM zich bedacht heeft is “geen kleine overwinning voor de Islamitische regimes die hun censuurwetten willen exporteren naar overal waar moslims zijn.”

Wat je verder ook van het commentaar vindt, het is een leuke redactionele onderneming om te laten zien dat de vervolging van Wilders precies datgene is waartegen hij al die tijd al strijd. Maar er zit ook een les in verborgen. Wilders creëert zijn eigen werkelijkheid. Hij lokt met zijn gedrag de nare kanten uit van onze rechtstaat, waardoor vrijheidsgrenzen verschuiven. Hij is als die ene huisgenoot die nooit zijn eigen shampo koopt, waardoor iedereen na het douchen zijn fles mee naar zijn kamer moet nemen.

Als je ooit in een studentenhuis hebt gewoond, weet je dat je daar maar één ding tegen kunt doen: diep ademhalen en verder leven. En gewoon iets vaker een nieuwe fles shampoo kopen.

Dit artikel verscheen eerder op sargasso.nl.

Lees verder op de website van De Nieuwe Reporter.

Britse internetleveranciers blokkeren delen van wikipedia omdat er kinderporno op zou staan. Er is op wikipedia al een tijdje een heftige discussie aan de gang over de vraag of de cover van het album Virgin Killer (1976) van de Scorpions bij het artikel geplaatst moet worden of niet. Op de cover is een naakt jong meisje te zien in een verleidelijke pose.

Het is onduidelijk welke internetleveranciers welke delen van Wikipedia precies hebben geblokkeerd. De leveranciers gingen over tot de blokkade nadat de wikipagina op de zwarte lijst terecht kwam van de Internet Watch Foundation. De lijst is niet openbaar, maar de IWF heeft inmiddels bevestigd dat zij de wikipagina op de zwarte lijst heeft gezet.

De Wikimedia Foundation krijgt gek genoeg veel kritiek op het besluit van de Wikipedia gemeenschap om de afbeelding niet te verwijderen.  The Register is Wikipedia niet “a user-generated utopia”, maar “a cultish self-contradiction that can’t help but undermine its own ideals.”

Dit soort kritiek op Wikipedia is van het soort Rouvoet. Net  als de film Deep Throat ging het album van The Scorpions dertig jaar gelden met contrverses gepaard, maar is sindsdien vrijelijk beschikbaar. Het album is overal te koop, de cover is overal te zien.  Het getuigt van een complete willekeur en hypocrisie dat de afbeelding nu die te zien is op wikipedia als kinderporno wordt bestempeld.

Dat de discussie op Wikipedia heeft geleid tot het behoud van de afbeelding is een bewijs van de kracht samenwerking binnen een online gemeenschap. Er zijn argumenten uitgewisseld. Die hebben geleid tot de moedige en juiste keuze om niet buigen voor door angst ingegeven hypocrisie van  onze tijd en toe te geven aan censuur, maar samen sterk te staan voor een de vrijheid van informatie.