Essers en van der Ploeg hebben meteen een liveblog opgezet toen ze hoorden van de aanslagen in India. Een liveblog is een collectie van Twitterkanalen, Flickr foto’s, Youtube video’s en korte berichten die constant geüpdate wordt. Een liveblog is tijdelijk en wordt naast liveverslaggeving van nieuws gebruikt voor verslaggeving van conferenties, debatten, sportwedstrijden en het hosten van vraag&antwoord sessies.

Op coveritlive.com kun je binnen een paar minuten een liveblog opzetten. Je zoekt een paar relevante Twitterkanalen en voegt die toe. Vanuit de productiepagina zoek je naar foto’s en video’s op Flickr en Youtube en plaatst die met een klik op de blog. Elk bericht (video, foto, tekst) wordt in een tijdslijn geplaatst. Die tijdslijn kun je in elke willekeurige website plaatsen (embedden).

Nieuwe media professionals gebruiken Twitter nu al een tijdje om anderen op de hoogte te houden van het verloop van conferenties, events en meetings. Mumbai is echter de eerste keer dat Twitter een grote rol speelt in de verslaggeving van een grote nieuwsgebeurtenis. Ook lijken Flickr (en in mindere mate Youtube) onder invloed van Twitter nu voor het eerste op grote schaal ontdekt te zijn als (min of meer) realtime verslaggevingsinstrumenten.

Het meest opvallende is echter dat nu voor het eerst niet alleen burgerjournalisten, maar ook burgerredacteuren een rol hebben gespeeld in de live verslaggeving. Essers en van der Ploeg hebben door anderen gemaakt materiaal verzameld en geselecteerd voor publicatie op hun liveblog. Deels gebeurde dat semiautomatisch (twitterkanalen), deels ook handmatig (het plaasten van foto’s en video’s en het overnemen van persberichten van andere sites).

Het is die bundeling van geselecteerde bronnen die dit soort journalistiek echt interessant maakt. Voorheen moest je zelf op Twitter en Flickr gaan zoeken naar bronnen over een bepaalde mediagebeurtenis. Dan is het makkelijker om CNN aan te zetten. Nu kon je voor het eerst gewoon voor je PC plaatsnemen en het nieuws op één plek volgen.

Liveblogging biedt een aantal voordelen boven liveverslaggeving op televisie. Zo kun je snel links plaatsen naar andere bronnen, zodat volgers zich in bepaalde onderwerpen kunnen verdiepen zonder de hoofdlijn uit het oog te verliezen. Daarnaast kunnen volgers participanten worden door te reageren op berichten en te discussiëren met medeparticipanten.

Als je liveblog gebruikt in samenwerking met het ondersteunde live videostream diensten als Ustream, Mogulus of Qik dan spring je soepeltjes over de enige horde heen die internet als nieuwsmedium scheidt van world domination, namelijk relevant en live bewegend beeld. Youtube filmpjes moeten eerst geüpload worden en dat duurt al gauw een paar minuten. Videostreams tonen net als CNN op televisie met een paar seconden vetraging wat er op dit moment aan de andere kant van de wereld gebeurd.

Het is wel nog de vraag of burgerredacteuren dit in de toekomst vooral gaan doen of dat liveblogging bij acute nieuwsevents wordt beheerd door de professionele redacties van gevestigde nieuwsmedia als nrc.next (wel met input van burgerjournalsiten). nrc.next beheerde al liveblogs tijdens de presidentsverkiezingen, maar kunnen internetredacties van kranten ook snel reageren op onverwachte belangrijke nieuwsgebeurtenissen?

Het verschil in aanpak uit zich in de verschillen tussen presentatie van beide sites. Zo is Sharek een subdomein van aljazeera.com. iReporter heeft zijn eigen, niet CNN gerelateerde domeinnaam. iReporter heeft ook zijn eigen huisstijl en logo. Sharek gebruikt het logo van Aljazeera.

Het is niet voor niks dat het de bestaande grote journalistieke spelers zijn die burgerjournalistieke media oprichten. De bloggende burger fungeert voor hen immers als een niet aflatende stroom van informatie van de straat. Met een slimme redactieworkflow pik je zo de interessante content eruit en gebruikt die in je eigen medium, al dan niet letterlijk.

In Nederland is de meest succesvolle burgerjournalistike website die van de Telegraaf. Wat U zegt heeft welliswaar zijn eigen domeinaam, maar gebruikt de huisstijl van de Telegraaf. Iedereen kan zijn eigen weblog aanmaken op wuz.nl. De redactie pikt er interessante artikelen uit en plaatst die op de hoofdpagina van wuz.nl, de Telegraaf website of zelfs de krant.

WUZ bestaat in zijn huidige vorm nu een jaar. De website telt nu ongeveer 13.800 artikelen die op de hoofdpagina zijn geplaatst. Daarvan zijn er ongeveer 13.000 door burgers geschreven en ongeveer 259 door de redactie. (De onverklaarbare discrepantie van 541 geeft aan dat we de resultatenschatting van Google niet te letterlijk moeten nemen.)

Google lijkt aan te geven dat vooral veel mensen zich registreren als blogger op wuz.nl en dat er maar weinig wordt gepost op de blogs. Maar aangezien er 13.000 artikelen van de blogs naar de hoofdpagina zijn gekopieerd (vergelijk 1 met 2), kan het niet zo zijn dat er maar 961 artikelen op de blogs zijn gepubliceerd. Er lijkt dus vooral iets mis te zijn met de indexering van wuz.nl pagina’s door Google (of met mijn meetmethodes, kritiek is welkom).

In ieder geval is zeker dat wuz.nl meer artikelen aanbiedt dan Sharek. Daar kan ik namelijk maar één video vinden. En dat is geloof ik ook nog een voorbeeldvideo. Al is mijn ‘Arabisch’ nogal slecht, dus ik zou me ook kunnen vergissen.

De feiten geven ook weinig aanleiding tot een reportage. Ze spelen zich, al weer een jaar geleden, af voor de Meander, zo’n foute studentenkroeg die ruikt naar verschaald bier en klinkt naar slechte muziek. Het vriendinnetje van de hippe jongeman waggelt dronken naar buiten. Een voorbijganger stoot een fiets om. Het vriendinnetje denkt dat het haar fiets is en begint met dubbele tong tegen de voorbijganger aan te zeiken. Die krijgt daar al gauw genoeg van en loopt dreigend op het meisje af. Dan springt de hippe jongeman tussenbeide, beschonken redder in nood.

Maar de opponent is nogal breed en de jongeman gaat de kroeg weer binnen om versterking te regelen. Dat lukt boven verwachting goed. Behalve zijn studentikoze vrienden komt een Ajax-hooligan mee naar buiten, die ze even daarvoor in de kroeg hebben leren kennen. Het onderwerp voetbal was breed genoeg gebleken om de kloof tussen academie en straat te overbruggen. In het stadion verlies je geen tijd met overleg en compromissen. De hooligan loopt recht op de tegenstander af en beukt hem met de palm van zijn hand keihard in het gezicht.

De opgeroepen getuige doet het even voor. Hij beweegt langzaam zijn arm naar voren tot dat die gestrekt is. De houding van een politieagent die een auto tot stoppen maant. Het jasje van de getuige zit een beetje krap. Zijn pantalon is te kort. Je ziet de neutraal grijze sokken boven de glimmende bruinleren schoenen. De getuige is van beroep jurist. Lees: hij heeft onlangs zijn bachelor rechten gehaald. Hij noemt de jongeman naast hem, met wie hij al sinds de middelbare school bevriend is, consequent ‘verdachte’.

Zo van: ‘Verdachte gaf de aangever toen een duw, waardoor die ten val kwam.’ Om de aandacht nog even te vestigen op het te krappe pak van de getuige, laat de rechter hem dat ook nog even nadoen. De getuige strekt nu beide handen, aarzelend. Alsof hij beseft dat de auto die hij zojuist tot stoppen gemaand heeft, toch gaat doorrijden. Alsof hij de auto fysiek wilt tegenhouden. Hoewel hij tegelijkertijd beseft dat dat een beetje een belachelijk idee is. De rechter raakt al gauw verveeld van zijn eigen spelletje. De zaak is voor hem afgedaan.

Ook de officier van justitie ziet in dat de zaak geen kans van slagen heeft. Uit de verklaringen van de aangever blijkt niet duidelijk wie de klap heeft gegeven. Het goed ingestudeerde verhaal van jeugdvriend de getuige wijst een anonieme hooligan als degene aan die de klap heeft gegeven. De aangeklaagde heeft het slachtoffer slechts een duw gegeven. Het is niet de eerste keer dat de hippe jongeman voor de rechter staat. Ook de vorige keer kon hij er niets aan doen. ‘Op het gebied van ruzies ben ik de grootste pechvogel die er bestaat’, zegt hij er zelf over. Arme jongen, twee keer begon hij een carrière als held en eindigde als slachtoffer.

De rechter informeert nog even naar de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Verdient hij nog steeds 1500 euro per maand met grafische vormgeving? Helaas, dat loopt tegenwoordig wat minder. Hij exporteert nu vooral Italiaanse truffelkaas vanuit Rusland naar Amerika. De rechter leeft op. Truffelkaas? Ja, truffelkaas en ekografstenen. Gemaakt van hetzelfde materiaal als aanrechtbladen, nepgraniet. Dat kun je gewoon gieten. Elke vorm is mogelijk. Daar moet de verdachte meer over vertellen. Gauw spreekt de rechter de jongen vrij en begint meteen over de kaas en de stenen.

Het is moeilijk uit te leggen hoe het precies zit met die grafstenen. De jongen kan het beter laten zien met behulp van een paar foto’s. Dat lijkt de rechter wel wat. Hij roept de jongen naar voren. Die haalt zijn iPhone uit de zak van zijn colbertje en leunt over de tafel waarachter de rechter zit. Die buigt zijn hoofd samenzweerderig naar dat van de jongen. Samen bekijken ze foto’s van grafzerken. De advocaat kijkt geamuseerd toe. De officier fronst. Het publiek vraagt zich af of  al deze mensen misschien lid zijn geweest van dezelfde studentenvereniging. De NRC-verslaggeefster kijkt op haar horloge. De mooie griffier kijkt van onder haar oogleden naar de klok. Tijd voor de volgende zaak.

Lees Ik kreeg ruzie maar een ander sloeg (pdf), de reportage van Rinskje Koelewijn in het NRC.

Lees Een opa die drugs koopt (pdf) , de reportage van Rinskje Koelewijn over de zaak die na deze kwam (met dezelfde rechter).

1. Inmiddels is deze hinein geïnterpreteerde gedachte van Koelewijn ingehaald door de werkelijkheid. Ze heeft deze zaak een weekje bewaard en op 29 november gepubliceerd onder de titel Ik kreeg ruzie, maar een ander sloeg (Koelwijn, Rinskje. NRC handelsblad, 29 november 2008 )

1. Max Pam, Wij moeten naar de afgrond toe buigen, Volkskrant donderdag 27 November 2008

“I think it was a guy called Camus who described the central canal ring of Amsterdam like Dantes like circles of hell. That couldn’t be further from the truth.”

Dat antwoordt expat Megan Roberts als haar gevraagd wordt naar de grootste misvatting over Amsterdam (op 1:30 in het filmpje). Ze doelt op La Chute (De Val) van Albert Camus. Het leven van hoofdpersoon Jean-Baptiste Clamence, een advocaat in Parijs, raakt volledig ontregeld wanneer hij een vrouw in de Seine hoort vallen. Ze pleegt zelfmoord. Clamence loopt door. Overmand door schulgevoelens verhuisd hij naar Amsterdam, de hel.

‘The Zuider Zee is a dead see and the concentric canals of Amsterdam are the concentric circles of hell, the “bourgeois Hell,” i.e., contemporary Europe. At the Mexico City bar we are at “the heart of things”, in the “last circle.” Clamence lives in the Jewish quarter, “the scene of one of the great crimes of history,” as he calls it, alluding to the deportation and massacre of the Jews and reminding us, at the same time, of the crucifixion of Christ, whose betrayer is chewed eternally in one of Lucifer’s mouths.’¹

Daar hangt de Clemence rond in de binnenstad en verzamelt als een soort vampier/rechter/priester de gewetens van zijn slachtoffers. Hij neemt ze de biecht af. Maar hij is een profeet zonder messias en kan daardoor geen hoop bieden.

‘The doves of Amsterdam, ironically symbolizing the Holy Spirit, hover perpetually over the city, but they never descend. Salvation will never come.’ (Viggiani, 1960)

1. Camus and the Fall from InnocenceCarl A. ViggianiYale French Studies, No. 25, Albert Camus (1960), pp. 65-71 Published by: Yale University Press. Stable URL: http://www.jstor.org/stable/2928903
   

Radio 1 noemt zich een nieuws en sport zender, maar doet er nog van alles ernaast. En dat terwijl je je al kunt afvragen of nieuws en sport zo’n fantastische combinatie is. Radio 1 mikt volgens Schaepman niet zozeer op meer luisteraars. De zender probeert vooral bestaande luisteraars langer vast te houden. Daarbij wil Schaepman niet het brede profiel van Radio 1 verliezen. Dat hoort volgens hem nu eenmaal bij een publieke zender.

Dat is jammer, want dat brede profiel is nu juist het probleem. Radio 1 kent relatief veel afhakers. Luisteraars schakelen op een gegeven moment gedurende de dag over naar een andere zender omdat dat wat ze horen hun niet bevalt. Ben je geïnteresseerd in de actualiteit, wordt je ineens twee uur lang lastiggevallen met geneuzel over hockey en tennis. Heb je net lekker Kunststof geluisterd. Een mooi lang interview met een interessante gast, begint BNN today je ineens aan te spreken alsof je twintig bent. En dat terwijl de gemiddelde leeftijd van de Radio 1 luisteraar 55+ is.

Je kunt niet iedereen bedienen, ook niet als publieke zender. Je moet keuzes durven maken. Maar daar is het omroepbestel niet voor ingericht. De op papier zo mooi klinkende diversiteit leidt in de praktijk tot grijze gezichtsloze radio. Omroepen moeten binnen één zender tot compromissen komen. En de voorziene concurrentie tussen zenders maakt zijn belofte ook niet waar. Radio 1 ziet zijn publiek naar Radio 2 overschakelen. In plaats van zich extra te profileren, probeert Radio 1 meer op zijn concurrent te lijken. Misschien komt het publiek dan terug. Gevolg: één grote eenheidsworst.

De discussie over de toekomst van de radio lijkt op de discussie over de toekomst van de krant. Mensen willen informatie on demand, zoals oprichter en oud-hoofdredacteur van BNR Nieuwsradio Michiel Bicker Caarten -in streepjespak en stropdas- tijdens het debat telkens herhaalt. Internet biedt daar het perfecte platform voor. Kranten en radiozenders zijn te langzaam en te generiek. Dat wil overigens niet zeggen dat ze sneller en toegespitster moeten worden. Elke zender en elke krant moet óf sneller óf toegespitster worden. Alleen internet kan het allebei tegelijk.

Niet alleen de vragen naar de toekomst van de radio en de journalistiek hetzelfde. Ook het antwoord is gelijk: NRC next. Laat de snelheid over aan het medium dat daar goed in is. Hou op net te doen alsof je neutraal bent. Durf te kiezen. En verwijs bij elk artikel of elke reportage naar je website. Dat wat je in de krant zet of uitzendt, is het topje van de ijsberg. Een etalage noemt Malherbe het. Een gids, zou ik zeggen. Daar hebben mensen behoefte aan. De televisiegidsen zijn niet voor niks de grootste tijdschriften in Nederland.

Lees verder op denieuwereporter.nl.

Lees verder op sargasso.nl.

Ik heb het kind van Sinterklaas gezien. Het was geen Ohra-reclame. Was het kind echt? Ik kneep het in zijn arm en het begon niet te huilen. Het was te bang om te huilen. De vader werd boos. Tijdens mijn vlucht struikelde ik over het ceintuur van mijn lange donkere jas. Ik bereikte net op tijd mijn fiets. De vader had geen kans. Amsterdamse vaders rijden op logge bakfietsen. Echte vaders zijn geen mannen.

De nepneger werd níét boos. Hij pakte een zakdoek uit zijn zak en wreef ermee over zijn wang. Daar waar mijn natte vinger een witte plek had achtergelaten. Het kind van Sinterklaas liet ik verder met rust. Het was blank. Ik durfde niet meer dicht genoeg in zijn buurt te komen om aan zijn baard te trekken. Ik denk niet dat de baard echt was. Maar dat is die van zijn vader ook niet.

Het kind van Sinterklaas werd omringd door zijn lijfwacht. De negertjes waren bijna allemaal van zijn leeftijd. Vijf of zes. Op die leeftijd zijn ze op hun gevaarlijkst. Kinderen. De negertjes vormden één zwart lichaam. Alle kinderen dragen op 16 november dezelfde naam. Geloof je me niet? Ga maar eens achter zo’n groepje kindsoldaten staan en roep heel hard ‘Piet!’. Alleen het kind van Sinterklaas keek niet om.

Ik fietste van brug naar brug. Overal waar ik kwam gingen de nekhaartjes van de moeders overeind staan. Ze drukte hun kinderen dichter tegen zich aan. Ik was geen Piet. Geen Sint. Geen toerist. Ik had geen kind aan mijn hand. Ik had daar niets te zoeken die dag. Ik had niet eens een hond om uit te laten. Wel had ik inmiddels zwarte vegen op mijn gezicht. Ik veegde telkens het zweet van mijn voorhoofd met mijn door nepnegerhuid besmeurde vingers.

Ik fietste steeds sneller. Bij elke brug trof ik hetzelfde tafereel aan. Reikende halzen. Vaders en moeders met kinderen die te lang hadden ontbeten kwamen op het laatste moment aansnellen. Paniek. Waar is ie? Daar is ie! Zie je hem? Kom, ik til je op. Aanschouw de glorieuze leider op zijn glorieuze museumboot. Keer je gezicht naar hem als naar de zon.

Maar spuug niet in zijn gezicht, o kinderen. Gooi geen pepernoten terug. Beschimp hem niet. Onze leider mag dan een oude man zijn en vriendelijk zwaaien. Achter zijn baard gaat een angstaanjagende grijns schuil. Zijn vreemdelingenpolitie zal je van de kade plukken en in een zak stoppen. Je wordt wakker in Spanje. Nee, niet op de camping. Ik maak geen grapjes.

Mijn zus kreeg vroeger poppen van sinterklaas. Ze waren te groot, slechts een van de poppenbenen pasten in de schoen die mijn zus gezet had. Naaipiet had de poppen zelf gemaakt. Ze droegen dezelfde kleren als mijn zus. Sinterklaas had de kleren niet in de winkel kunnen zien, want onze mamma maakte onze kleren zelf. Daardoor wist mijn zus dat Sinterklaas overal was.

Mijn zus durfde niet stout te zijn. Ze geloofde niet god. Ze geloofde in Sinterklaas. Bij alles wat zij deed keek hij toe. ’s-Avonds, als zij in haar bedje lag, gloeiden de ogen van de poppen in het maanlicht dat door een kier in het gordijn naar binnen stroomde. Soms dwaalde haar handen af. Over haar lichaam naar beneden. Maar dan hoorde ze bonken op het dak. Ze besefte niet dat het het kloppen was van haar eigen hart.

Ik had haar gisteren aan de telefoon, ze voelt zich nog steeds bekeken. Ze woont nu in Spanje. Ze is getrouwd met een neger. Ze hebben geen kinderen. Het is niet alleen voor haar dat ik dit doe. Dat ik het harde koude mes geklemd houdt in mijn warme zachte hand. Verborgen in mijn linker jaszak. Het is ook voor mezelf dat ik naar het scheepvaartmuseum fiets.

Ik was vijf. Of zes. Ik kon niet slapen. Misschien voelde ik dat er iets niet klopte. Ik sloop over de trap naar beneden. Mijn vader zat op zijn knieën voor de openhaard. Hij probeerde een pakje in de vorm van een pop in schoen van mijn zus te proppen. Achter hem op de woonkamertafel lag een rol inpakpapier. Rood, met Sinterklaas erop. En lachende Pieten.

Ik besefte toen voor het eerst dat volwassenen liegen. Dat ze niet alleen dingen achterhouden. Maar dat ze samenzweren om kinderen te bedriegen. Dat ze je bang maken met gevaren die niet bestaan. En gelukkig met een leugen. Ik besloot me te wreken. Daar, op het midden van die trap waarover ik van de warme kinderlijke onschuld was afgedaald naar de koude realiteit. Ik ben niet gek. Mijn plan is die avond geboren. Samen met mijn achterdocht.

Het bloed zal niet te zien zijn terwijl het zich verspreidt over de al even rode mantel. Het mes zal op weinig weerstand stuiten als het zijn weg zoekt door de ingevallen oudemannenborst. De rimpelige huid is taai. Mijn mes is scherp. Wellicht raakt het een rib. De botten van de goedheiligman zijn broos. Zijn en mijn weg terug, de trap op naar de onschuld, zal niet lang duren. Mijn zus zal eindelijk vrij zijn.

Ik schrijf niets nieuws. Dat weet ik. Ik schrijf wat U wilt horen. Ik heb lezersonderzoek gedaan onder vijf vrienden en familieleden die mijn blog lezen. Een zeer significante steekproef, de helft van mijn totale aantal dagelijkse lezers. Ik ben niet helemaal eerlijk, ik schrijf niet wat ze willen lezen. Het liefst willen ze persoonlijke dingen over mij lezen. En ze willen dat ik eerlijk ben.

Als ik eerlijk ben, vind ik het een beetje jammer dat kranten schrijven wat lezers willen lezen. Beetje ouderwets van me, ik weet het. Content is content. Neem nu het AD. Dat lazen wij vroeger. Mijn vader komt uit Rotterdam. Ik lees nu al jaren het NRC en steeds minder de Volkskrant. Af en toe Trouw. Soms wordt ik een periode misselijk van het lezen van de krant en dan lees ik alleen de weekendbijlages. Kokhalzend.

Laatst las ik per ongeluk het AD op internet. De uitgever PCM heeft lezersonderzoek gedaan. Daar bleek uit dat wat lezers van het AD vooral waarderen, de verschillende consumententests zijn. Servicenieuws tot in het uiterste doorgevoerd. Oliebollen, frietkramen, ziekenhuizen, alles wordt getest. Zodat U, de lezer, weet waar waar U moet zijn.

Voor uw kopje koffie bijvoorbeeld. Het lekkerste bakkie krijg je in Groningen. Het is voor de meeste Nederlanders even een stukkie met de trein, maar dan heb je ook wat. Een lekker bakkie koffie. Voor uw consumentengemak hebben ze ook de vijf slechtste plaatsen waar je koffie kunt drinken op een rijtje gezet. Als U ergens lekker een kopje koffie wilt gaan drinken, moet U volgens het AD NIET in de Burgerking zijn. Ik herhaal: GA NIET KOFFIE DRINKEN IN DE BURGERKING!

Ik ken U lezer. Ik heb onderzoek gedaan. Het zou niet in U opkomen om koffie te gaan drinken in de Burgerking. Zou dat nou wel bij AD-lezers opkomen. Ik kan het me niet voorstellen. Ik weet ook dat u zich met mij afvraagt hoe je in godsnaam koffie bij de BURGERking kunt vergelijken met koffie bij pakweg COFFEElovers in Maastricht, om maar eens op de regionale trots van een groot deel van U in te spelen. Wat heeft dat voor zin?

Het heeft inderdaad geen zin. Maar het is op zichzelf ook niet erg. Zinloosheid is, nu ja, zinloos. Verder niets. Wat wel erg is, is dat het AD maar liefs tien nieuwsberichten (de helft met filmpje) destilleert uit de koffietest (rechts naast de test). Alsof ze koste wat kost de treinkaartjes naar Groningen en Maastricht eruit willen halen. Groningers winnen AD koffietest ok. Maar Koffieliefhebbers massaal naar Dopio? Hoe durf je?

Eerst vertel je 400.000 Nederlanders dat ze koffie moeten gaan drinken bij Dopio. En vervolgens vertel je die zelfde 400.000 Nederlanders dat er f*ck*ng druk is! Terwijl ze er  v*rd*mm* ondertussen allemaal zelf geweest zijn. De journalist schrijft wat de lezer wilt lezen en de lezer doet wat de journalist schijft zodat de journalist daarover kan schijven. Omdat de lezer dat wilt! Sorry dat ik dan even een persoonlijke kant van mezelf laat zien.

bron