Send a Message to E.

afkondiging

E. Facebook profielIk heb vandaag E. toegevoegd als vriend op Facebook. Ik heb haar een jaar geleden ontmoet in Antwerpen. Ik bezocht L, een goede vriendin. Toen ik de huiskamer van het studentenhuis betrad, zag ik daar C. zitten. L. kent C. van de set van De Smaak van de Keyser, de Vlaamse La Meglio Gioventù. Je weet wel, die Italiaanse familiekroniek waarbij je moet huilen wanneer Matteo, verder verwijderd van zijn familie en vrienden en de wereld dan ooit, zomaar ineens het raam uitspringt.

Tegenover C. zat E., een fotografe. C. en E. waren al lang bevriend en woonden nu samen in een appartement niet ver van L.. Ik vond E. meteen leuk. Ze deed me een beetje denken aan M.. Als je niet weet wie M. is, gaat het je ook niets aan. Klein postuur en grote ogen, zoveel wil ik je nog wel vertellen. Zo ook E.. Grote glanzende ogen. Van die ogen die niet alleen kijken, maar ook echt waarnemen, vormgeven. Ik word nieuwsgierig van zulke ogen. Wil weten wat er achter zit. Wil weten wat ze zien.

Ik heb E. toegevoegd als vriend op Facebook, maar ik weet dat ze me niet zal bevestigen. Ik denk dat niet omdat ik onzeker ben en elke vijf minuten met luid kloppend hard de mijn profielpagina ververs. Ik denk het überhaupt niet, ik weet het. Ze gaat me niet toelaten in haar leven. Mij niet en niemand niet. -Ik weet het wel, ik ben het aan het uitstellen. Ik kan er niks aan doen. Het is niet een of andere goedkope truuk om de spanning op te bouwen. Het is eerder zo dat ik het wil schrijven, maar tegelijkertijd ook niet. Ik heb al zo lang gewacht. Het opschrijven maakt het zo…

Definitief.-

C. heeft haar gevonden. In de huiskamer van hun gezamelijke appartement. Ze zeggen dat ze in een grote plastic zak lag die boven haar hoofd was dichtgeknoopt. Ze zeggen dat ze daar op haar zij lag. Met in haar armen een grote gasfles. Open.

Ik vraag me af of de manier waarop E. een einde aan haar leven heeft gemaakt, te maken heeft met het feit dat ze fotografe was. Ze moet er over hebben nagedacht. Hoe het er uit zou zien voor C.. Ze wist dat C. haar zou vinden. Hoe zou ze tot deze manier gekomen zijn? Internet? E. was 25 toen ze zelmoord pleegde. Haar hobby en opleiding fotografie brachten haar voortdurend in aanraking met internet. Ze was actief op Facebook, ze heeft 108 vrienden. De Australische pro-euthanasie beweging EXIT verspreidde in 2000 het fimpje Doing it with Betty: Making an Exit Bag. In het fimpje legt de gepensioneerde zuster Betty uit hoe je met makkelijk verkrijgbare materialen je eigen suicide bag kunt maken.

De Hogeschool waar E. vorig jaar een Master Fotografie volgde, zegt in E.’s In Memoriam dat ze “pure, zuivere beelden met sterke narratieve kwaliteiten” maakte en dat “veel van haar werk, zoals haar portrettenreeksen en haar filmstills, zijn haar docenten bijgebleven.” Het kan niet anders of deze scene, de woonkamer, de plastic zak, de gasfles, is haar laaste ultieme foto. De foto die ze nooit genomen heeft. Zou ze gedagdroomd hebben over de forensics die het appartement doorzoeken op sporen en, voordat ze haar zware levenloze lichaam op een brancard leggen, een foto nemen. Flits.

De zak doet me denken aan een tekening die ik na veel zeuren heb gekregen van Esther de Bont, een beeldend kunstenaar die ik lang geleden kende en beminde en nu af en toe nog tegen kom. Op de tekening zweeft een man in een woestijn in een grote doorzichtige plastic zak die boven zijn hoofd is dichtgeknoopt. De man is compleet geïsoleerd van zijn omgeving, werpt slechts een vormeloze schaduw op de grond. Achter hem zweeft nog zo’n man in zak, en daarachter nog een en nog een en nog een. De eindeloze rij van eenzame mannen verdwijnt in een verlaten horizon. Ook Esther heeft ogen die zien.1

Ik vraag me af of degene die het In Memoriam voor E. heeft geschreven wist hoe ze precies is dood gegaan. En wat er door hem of haar heen ging toen hij of zij schreef dat de school E. kende als iemand die “geen ruimte zag voor compromissen en halfslachtige oplossingen”. Hoe dan ook, de schrijver van het In Memoriam heeft gelijk. Het weinige dat de zak waaruit E. zichzelf uiteindelijk niet heeft kunnen bevrijden en het koude staal van de gasfles dat het enige was dat ze misschien kon omhelzen tijdens haar doodstrijd, te gissen overlaten, wordt kort en helder beantwoord door de paar regels die E. achterliet, niet ver van de plaats waar ze de wereld achter zich liet.

“I need another world”

Ik droom van een andere wereld
een ander oord
waar ik thuishoor
ik heb geen plaats hier
misschien in een ander universum
dat ik rust vind
een plek die mij toebehoort

E.

  1. Esther maakte de tekening tijdens een college van een mannelijke docent op de Kunstacademie in Maastricht.[back]

Tags: , , ,

4 Comments

  1. Bovenstaand verhaal is geanonimiseerd op verzoek van één van de nabestaanden.

  2. Iemand beweerde dat bovenstaande links naar Exit en het filmpje strafbaar zouden zijn om dat ze aan zouden zetten tot zelfmoord. Dat denk ik niet. Ik denk dat bovenstaand verhaal juist afschrikt door het filmpje dat iedereen binnen drie seconden via Google kan vinden, te verbinden aan een echt verhaal. Met echte consequenties. Dat is ook de reden dat ik bovenstaande überhaupt heb gepubliceerd. Juist verzwijgen is gevaarlijk.

  3. C. says:

    Op een of andere manier komen we toch nog steeds op je site terecht als we de naam van E. intypen in google. Zou je daar ook iets aan kunnen doen. Dan val ik je voor de rest niet meer lastig.

  4. @C. Daar heb ik helaas geen macht over. Google zoekt in zijn database die gebaseerd is op momentopnames van een deel van internet. Google zoekt niet live op internet. Is dus eventjes afwachten. Na een tijdje gaat het er vanzelf uit.

Leave a Comment

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>