POETRY = PERFORMANCE

Uncategorized

Poetry is performance/no poetry without performance/poetry without performance is literature/poetry is life/life is poetry/een cliché is een cliché is een cliché

16:53 – pennevruchten

Het gras is natuurlijk al voor mijn voeten weggemaaid. Maar dat is mijn eigen schuld. Had ik de opdracht maar op tijd in moeten leveren. Ik hou niet van poezie. Behalve dan mijn eigen (letterlijke quote van Jules Deelder i’m afraid, al kan google de quote niet vinden. O toch wel: Jules Deelder “Volgt u de Nederlandse literatuur een beetje?” “Nee, helemaal niet. Er komen er per dag ook zowat honderdachtenzeventig bij, he, dichters, en als ik dan toevallig toch eens een regel of twee van een van die gasten onder ogen krijg, dan denk ik altijd weer: maar waar gáát dit in hemelsnaam over?! Wat een marginale sector toch. Oliebollen die onder elkaar wat zitten mierenneuken. Of die slamtoestanden. Hebben ze dat opeens ontdekt. Maar ik doe al veertig j��r slam, bij wijze van spreken. Ach, laat maar betijen.”(Jules Deelder in DM 24/11/04)). Tja. Literaire poezie is dood. Dat weten wij natuurlijk al heel lang. Wij dichters van de straat. Ik dichte niet voor niets op mijn zestiende: drie dagen doolt de dode dichter door de diepe duisternis/voordat hij weet dat dit zijn laatste rustplaats is. Deelder leeft. Maar dat had ik nooit zo op mezelf betrokken. Pas jaren later zou ik op een podium staan. Clown/dichter. Het zou mijn dood betekenen. Als dichter dan. De dode dichter spuit zijn zaad over het publiek uit en sterft een tweede dood. Geen gezeik maar zaad! De laatste keer was erg. Erg erg. Het podium heeft afgedaan voor de dubbeldode dichter. Net als het boek. En het museum. De gallerie. Stickers boeien me. En grafiti. En chitchat. Ik heb de poezie uit het lood geslagen. Radicaal uit zijn context gerukt. Zonder het te beseffen overigens. Zoals ik eens het dagenlijkse leven toepaste in de poezie, pas ik nu de poezie toe in mijn dagenlijkse leven. Mijn verwoede pogingen tot het uitlokken van de derde feministische revolutie is niets anders dan de samenvallende creatiee en opvoering van een verward gedicht voor wisselend publiek. Poezie op rommelige studentenkamers. dichten in de marge van het speelkwartier. Humorvolle verleiding.

En zo herrijst zekeer op keer. De poezie. Ook de feministische revolutie zal sterven en met haar mijn voordrachten voor wisselend eenkoppig publiek. Met de literaire poezie is het bij mij gegaan zoals in de wereld. Ik schrijf alleen nog maar sentimentele kut gedichten. Doder dan ooit maar zonder refelectie daarop. (

linda

ik luister naar je, lieveling
opdat ik je ongestoord kan aangapen
ik spreek met je opdat je terug spreekt
en ik je ongestoord kan aangapen

ik dwaal af
mijn blik bedoel ik
ik ben mijn blik
mijn blik dwaalt af naar de lijntjes rond je ogen
zo jong en toch al zo’n fijne lijntjes
rond je ogen
ik hou van de lijntjes rond je ogen
de fijne lijntjes
ik kijk naar je opdat je terug kijkt en ik
ongestoord de fijne lijntjes rond je jonge ogen kan
begapen

ik gaap veel
jij spreekt veel
zo fijn, zo iemand die zoveel spreekt
zodat ik ongestoord kan gapen

ik spreek ook veel
maar alleen opdat
maar dat vertelde ik al
dat weet je al
maar ik vertel het je nog een keer
zodat je ongestoord kan kijken en ongestoord kan luisteren
en waar oren ogen zijn, kunnen het monden worden en meisjeswangen en jongensborsten
zo’n fijne lijntjes, zo’n zachte wangen

ik spreek wel veel maar alleen opdat je terugspreekt
en ik je nog een keer vaarwel kan kussen
of goedenacht of wat je wilt
als ik je maar kan kussen op die zachte wangen
heel dichtbij die hele fijne lijntjes
rond je kleine ogen

om van zwaaierige lokken, neus en lippen nog te zwijgen

en ik zwijg wel maar alleen opdat je dan kunt spreken en ik
je ongestoord kan onderbreken
met een kus wellicht
een minnaarskus, een vriendenkus, een broer en zus kus
een kus, om het even welke
op je zachte wangen of de lijntjes rond je ogen

o lieve lindalein

hoelang nog

tot we zwijgen en kijken en kussen

hoelang nog? ) wat eenmaal op straat ligt valt niet in boeken te vangen. Dingen die echt zijn ontstaan alleen in een omgeving zonder enige vorm van competitie. Alles wat je kunt kopen is waardeloos. Boeken. Musea. Galerieen. Ik wil een held zijn zonder betaald te krijgen. Ik voel me niet alleen te goed voor een poetry-slam. Ik voel me zelfs te goed voor een bundel. Ik ben niet te vangen in een biografie. Geef mij maar rot fruit. Onverkoopbaar. Onverteerbaar.

17:07 – rottend fruit

Tags:

Leave a Comment

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>