NICK DRAKE – FIVE LEAVES LEFT

van alles

Hm, na al mijn verdedigende woorden voor de canon, moet ik het toch toegeven. Kunst heeft meer te maken met het moment dan met wat dan ook. Zo zat er een ongemerkt gekopieerd cd-tje in m’n draagbare speler. Wist niet waar het vandaan kwam. Kopieer zoveel tegenwoordig. Ik liep door de stad en besloot het maar eens te proberen. Ik heb oneindig vaak alleen en doelloos door de stad gedwaald, maar nooit zoals deze keer. Ik zweefde, zoals dat alleen kan in een goede bui, met goede muziek alleen en in de stad. Het leven is fijn, het ontbeert slechts een soundtrack…Nick Drake is fijn. Echt fijn. Daar valt verder weinig over te zeggen denk ik. Dat voel je. Five Leaves Left voelt fijn. Net zoals Timesbold in Brussel – tegen de muur hangend achter in de zaal, ogen gesloten – en Efterklang dan weer niet. Ik heb het alleen met muziek, dit zweven. Literatuur kan ook fijn zijn. Wegdromen in plaats van zweven. Films idem dito (The Hours). Strips een beetje. Met andere beeldende kunst heb ik dat helemaal niet. Dat is zo statisch. Het moet verglijden voor mij, voorbijgaan. Beeldende kunst waardeer ik alleen als het me schokt, uitdaagt, uitgewoond en verward achterlaat. Dat doet het zelden. Ik voel me verloren in musea en galerieën. Kunst in de context van kunst bevreemdt me. Wat moet ik ermee? Als ik het op straat tegenkom of anderszins toevallig vindt ik het wel aardig, maar dat geld ook voor de bloemetjes in de bijtjes zal ik maar zeggen. Ik ga nooit eens echt zitten voor beeldende kunst. Het lijkt me leuk als de straat museum wordt. Stickers vind ik leuk en graffiti. Maar dat is leuk. Dat is niet zweven. Of dromen.

Misschien dat goede kunst op een passionele manier gemaakt is. Met een passie die degene die het goed vindt aanspreekt, alhoewel niet perse bekend voorkomt. Het rustige melancholische warme ritme van Nick Drake verbindt hem met The Hours en alle andere wegdroom/zweef kunst. De rest is effectbejag. Niet dat dat minderwaardig is. Zo ging ik een tijdje hard op Jimi Hendrix. Dat was vast niet voor niets de tijd dat ik het ene jointje met het andere aanstak. Smaken verschillen, smaken veranderen en toch. Binnen die passie, het grenzeloze sexy en opgefokte psychedelische, is Jimi Hendrix gewoon het beste wat er is. Net zoals Pink Floyd voor het rustige sfeervolle psychedelische. En dat is inherent aan Jimi Hendrix en Pink Floyd en Nick Drake en The Hours denk ik. Er zit iets in. Extreme passie, denk ik. Zodat alle mensen die naar een bepaalde soort sfeer op zoek zijn, binnen die sfeer altijd naar de groten zullen kijken en luisteren, omdat die echter zijn, oprechter. Niet omdat ze beter hun best deden of gewoon getalenteerder waren, maar omdat ze beter opgingen in het ding dat ze deden, omdat ze gepassioneerder waren. Het is daarom ook dat het leven van de kunstenaar nogal afwijkend is, omdat dat ene ding hen opslokt. Voor al het andere is geen plaats. Iets waar wij cultuurwetenschappers alleen maar van kunnen dromen.

Tags:

Leave a Comment

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>