Kabouter Buttplug

Uncategorized

Des te eendrachtiger onze maatschappij wordt, des te belangrijker is het verzet te bieden. Verzet bieden zonder in de door Nietzsche blootgelegde val te lopen. Wie in de strijd met het oprukkende neo-conservatisme tot het linkse activisme wordt verleid, heeft bij voorbaat al verloren. Het beste medicijn voor neo-conservatistische koorts zou conservatief pragmatisme kunnen zijn.Dat is de stand van zaken in mijn hoofd. Het heeft een tijdje geduurd om zo ver te komen. Conservatsime is een moeilijk woord in Nederland. In haar dwangmatige hervormingstrip heeft ‘ons land’ behoudzucht tot vijand uitgeroepen. Ik roep natuurlijk al een tijdje dat ik, als ik mijzelf iets zou moeten noemen, mijzef conservatief zou noemen. Maar dat was louter retoriek, of instinct, zo je wilt. In het laatste geval is mijn langzaam malende brein ingelopen op zijn lichtvoetige verkenner en heb ik bij gratie van Habermas licht zien schijnen door de kieren van Nederlands geloten deuren.

Het mooie aan momenten van inzicht is dat achteraf gezien alles wat je dacht en deed tot het moment geleid heeft. Alles valt op zijn plaats. Een van de dingen die op zijn plaats zijn gevallen is het essay over kunstbeleid of ‘ kabouter buttplug’ dat ik enkele weken geleden schreef.

Over kunst in de openbare ruimte, populisten, liberalen en de mensen die niet willen weten:

(B)anaal – de laatste stuiptrekking van het moderne project?

Tags:

Leave a Comment

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>